งที่มองไม่เห็น กำแพงป้องกันการโจมตีทั้งหมดเซียนห่านไห่ห่างจากอวี้จือมารในใจเพียงสามนิ้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ทะลวงไม่ได้
อวี้จือมารในใจพลิกฝ่ามือ ตบฝ่ามือออกไปเบาๆ การโจมตีทั้งหมดถูกส่งคืนอย่างครบถ้วน!อวี้จือมารในใจลงมือติดๆ กัน ท่าไม่ได้แข็งทื่อเหมือนก่อนหน้าท่าวิเศษไม่ขาดสาย แต่ละท่าไม่มีพลังเกินขั้นข้ามพิบัติ แต่ยังสามารถทำให้กู๋เสียและเซียนห่านไห่ถอยหลังติดๆ กัน จนเหนื่อยกับการรับมือกู๋เสียถูกตีจนตาเขียวปากบวม มีกระดูกแตกแปดจุด อวัยวะภายในปั่นป่วน แม้แต่คนที่มีความมุ่งมั่นอย่างเขา เมื่อเจอบาดแผลระดับนี้ก็ไม่อาจทำหน้าตาเฉยได้ตอนนี้กู๋เสียมีแต่ความเสียใจและละอายใจ ทั้งโดนฟ้าผ่าทั้งโดนตีหากรู้แต่แรก ก็น่าจะใช้วิธีอื่นลอบเข้าสำนักเวิ่นเต๋า!หลังจากปะทะกันสักพัก ศิษย์พี่ใหญ่หยั่งเชิงพลังที่กู๋เสียซ่อนไว้ได้แล้ว ไม่หยั่งเชิงอีก จบการต่อสู้ แกล้งทำเป็นพลังหมด สู้ทั้งสองไม่ได้ สลายไปในอากาศพร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่น ฟองน ้าแตก กู๋เสียแว่วเสียงอวี้จือมารในใจพูดว่า “เป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่เลว”ก่อนจากไป ศิษย์พี่ใหญ่กำชับไต้ปู้ฟาน ให้ทั้งสี่คนผ่านด่านนี้……
“ศิษย์พี่ใหญ่ กลับมาเร็วจัง?” ลู่หยางเพิ่งนั่งบนบัลลังก์ได้ไม่นานยังไม่ทันได้ทำให้เก้าอี้อุ่น ก็เห็นศิษย์พี่ใหญ่กลับมาแล้ว“เรื่องค่อนข้างราบรื่น เมื่อกี้เจ้าบอกว่ามีกึ่งเซียนปลอมตัวเข้ามาในการทดสอบเข้าสำนักใช่หรือไม่?”“ใช่”“ไม่ต้องสนใจเขา เขาเป
