งเป็นพวกสมาพันธ์แคว้นต้าอวี๋แน่ๆ”“สมาพันธ์แคว้นต้าอวี๋?” ลู่หยางจำได้ว่าฮ่องเต้อู๋อวี่เต๋าเคยกล่าวถึงองค์กรนี้“สมาพันธ์ที่รวบรวมผู้บำเพ็ญแคว้นต้าอวี๋ไว้ด้วยกัน หลังข้าตื่นขึ้น พวกเขาเป็นกลุ่มแรกที่หาข้าพบ หวังให้ข้าเข้าร่วมกับพวกเขาข้ารู้สึกว่าพวกเขาไม่น่าไว้ใจนัก จึงปฏิเสธไป”“คงเป็นพวกเขาที่พบว่าข้ามีซากจักจั่นทอง แต่ไม่สะดวกลงมือโดยตรง ฝ่าฝืนกฎของสมาพันธ์แคว้นต้าอวี๋ จึงแอบบอกผู้บำเพ็ญแคว้นต้าเฉียน ให้พวกนั้นแย่งชิงซากจักจั่นทองของข้า แล้วพวกเขาค่อยแย่งคืนมา เช่นนี้ก็ชอบธรรมแล้ว”
“พวกเขาคงไม่คาดคิดว่าผู้บำเพ็ญแคว้นต้าเซี่ยจะมาเร็วเช่นนี้พวกเขาไม่กล้าออกหน้า จึงได้แต่ล้มเลิกไป”ลู่หยางตบอกรับรอง: “ประมุข ท่านวางใจได้ หากมีโอกาสพบกับสมาพันธ์แคว้นต้าอวี๋พวกนี้ สำนักเวิ่นเต๋าของพวกเราจะช่วยท่านเอาคืน!”เซียนบรรพกาลรู้สึกว่าสองคนนี้ช่างเป็นเด็กกตัญญู อีกทั้งยังมีพรสวรรค์สูง สมกับที่ได้ยินจากเรื่องเล่า เป็นเมล็ดพันธุ์หายากในการบำเพ็ญจริงๆมีคนเช่นพวกเขาอยู่ สำนักเวิ่นเต๋าของเขาจะมีอนาคตที่สดใสเพียงใด ในการแย่งชิงยุคทองที่กำลังจะมาถึงนี้ จะต้องมีที่ยืนอย่างแน่นอน“อ้อใช่ ประมุข พวกเรากำลังจะกลับสำนักพอดี ท่านจะกลับไปด้วยกันหรือไม่?”“ไป”
