ขณะที่เถาทิ่งเฟิงกำลังกินเนื้อย่าง เขาพอดีเห็นเด็กหนุ่มวัยใกล้เคียงกันเดินเข้ามาในร้านเนื้อย่าง เด็กหนุ่มทั้งร่างสกปรกเลอะเทอะ สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ดูราวกับยาจกข้างถนน“เจ้าของร้าน ที่นี่ยังรับคนอยู่หรือไม่?” เด็กหนุ่มเลอะเทอะถาม“ข้าไม่ต้องการมาก เพียงให้ค่าแรงต ่าสุดก็พอ” เด็กหนุ่มเลอะเทอะเห็นร้านเนื้อย่างแห่งนี้ธุรกิจรุ่งเรืองอย่างมาก คาดว่าที่นี่คงจะยุ่งจนรับมือไม่ไหว นี่คือโอกาสของเขา“ไปไป ยาจกน้อยมาจากที่ไหนกัน พวกเราไม่รับคน” เจ้าของร้านไล่เด็กหนุ่ม เพราะโดยหน้าฉากพวกเขาเป็นร้านเนื้อย่าง แต่ในความลับเป็นฐานทัพของลัทธิจิ่วอิ่ว ไม่อาจรับคนนอกได้“ข้าไม่ใช่ยาจก!” เด็กหนุ่มโกรธจัดเขามีฐานะอันใด หากไม่ใช่เพราะโชคร้าย เผชิญกับโจรปล้น จะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร ถึงขั้นถูกคนเข้าใจว่าเป็นยาจกช่างเป็นความอัปยศอดสูอย่างแท้จริง!เจ้าของร้านไม่สนใจฟังเด็กหนุ่มพูดต่อ จับคอเสื้อลากเขาออกไปทันที“ออกไปเถอะเจ้า”
เด็กหนุ่มเลอะเทอะลูบกระเป๋าที่มีเงินอยู่ เงินที่เขามีตอนนี้เพียงพอแค่ค่าที่พัก ไม่มีเงินขึ้นเรือเหาะหรือเกวียนม้าเดินทางไปยังจุดหมายเขาถอนหายใจ สิ่งสำคัญที่สุดในขณะนี้คือต้องรีบหางานทำให้ได้เถาทิ่งเฟิงไม่ได้สนใจเรื่องของเด็กหนุ่มเลอะเทอะมากนัก เขายังคงตั้งใจกินเนื้อย่างต่อไปเวลาผ่านไปเกือบครึ่งเดือน เถาทิ่งเฟิงแสดงความสามารถในสำนักเรียนของตระกูลยิ่งเด่นชัด คำถามที่อาจารย์ลุงยกขึ้นในชั้
