นับตั้งแต่จอมเทพกวนฉีเข้ามาอาศัยในพื้นที่จิตวิญญาณของเขา ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว ตลอดครึ่งเดือนนี้ เถาทิ่งเฟิงเรียนรู้ความรู้การบำเพ็ญจากลุงในตระกูลที่สำนักศึกษาไปพร้อมๆ กับเรียนรู้ความรู้การบำเพ็ญจากจอมเทพกวนฉี ซึ่งในระหว่างนั้นย่อมมีคำด่าทอจากจอมเทพกวนฉีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“ขยะ! ล้วนแต่เป็นขยะ สอนอะไรกันแบบนี้”“จะดึงพลังเข้าร่างด้วยวิธีเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่แปลกใจที่ตระกูลของเจ้าระดับการบำเพ็ญต ่าเช่นนี้”“เจ้าต้องสงบจิตใจ สัมผัสถึงพลังวิเศษที่มีอยู่ทุกหนแห่ง จากนั้นใช้แสงอรุณสายแรกของเช้าเป็นตัวนำ ปลุกพลังบำเพ็ญของสวรรค์และพิภพที่อยู่รอบตัว นำทั้งแสงอรุณและพลังบำเพ็ญเข้าสู่ร่างกายพร้อมกัน ระหว่างกระบวนการนี้ ยิ่งความเข้มข้นของพลังบำเพ็ญรอบตัวเจ้าสูงเท่าไรยิ่งดี!” จอมเทพกวนฉีบ่นพึมพำ“เมื่อเจ้าดึงพลังเข้าร่าง อย่าใช้วิธีที่ลุงในตระกูลของเจ้าสอน แย่เกินไปแล้ว”บนเวที ลุงในตระกูลที่มีพลังขั้นสร้างฐานระดับกลางหยุดไปชั่วครู่ แล้วพูดต่อ: “แน่นอนว่า วิธีดึงพลังเข้าร่างที่ข้าสอนเป็นเพียงหนึ่ง
ในหลายวิธี วันหน้าพวกเจ้าอาจมีโอกาสเข้าร่วมสำนักใหญ่ต่างๆเมื่อถึงเวลานั้น พวกเจ้าก็ใช้วิธีที่สำนักสอนก็พอ”ลู่หยางได้ยินประโยคนี้แล้วรู้สึกสะท้านไปทั้งร่าง เขานึกถึงตอนที่เพิ่งเข้าสำนัก ศิษย์พี่ใหญ่ช่วยให้เขาดึงพลังเข้าร่างด้วยวิธีการอันโหดร้าย ทั้งว่ายน ้าในโอ่ง จับเต้าหู้ กินเต้าหู้ จนในที่สุดเขาเกิดบาด
