ของจอมเทพกวนฉีคือให้เถาถิงเฟิงเก็บรักษาซากจักจั่นทองไว้ให้ดี ส่วนตัวเขาจะซ่อนตัวอยู่ในซากจักจั่นทองและค่อยๆฟื้นฟูพลัง ไม่คิดว่าเจ้าหนุ่มนี่จะใช้เลือดรับซากจักจั่นทองเป็นเจ้าของเสียแล้ว!เขาถูกบังคับให้ต้องเข้าไปในพื้นที่จิตวิญญาณของเถาถิงเฟิงพร้อมกับซากจักจั่นทองช่างเถอะ คงเป็นเพราะชะตาลิขิตให้เขาไม่มีวาสนากับซากจักจั่นทองจริงๆเถาถิงเฟิงได้ยินเสียงนี้ก็ตกใจสุดขีด: “อ๊ะ ท่าน…ท่านยังมีชีวิตอยู่หรือ?”จอมเทพกวนฉีไม่พูดอะไรอีก สภาพของเขาตอนนี้ย ่าแย่เกินไปต้องการพักผ่อนเถาถิงเฟิงรู้สึกตื่นตระหนก แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงได้แต่กลับบ้าน เข้านอนท่ามกลางความหวาดหวั่น ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนเขาเอี้ยนจอมเทพกวนฉีพักผ่อนเป็นเวลาหนึ่งคืน จึงรู้สึกดีขึ้นบ้างสามารถพูดได้ติดต่อกัน
“ไม่คิดว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าหนุ่ม ที่นี่คือที่ไหนกัน?”ได้ยินจอมเทพกวนฉีพูดอีกครั้ง คราวนี้เถาถิงเฟิงมีการเตรียมตัวทางจิตใจแล้ว จึงไม่แสดงอาการตื่นตระหนกมากนัก“ขอรายงานจอมเซียน ที่นี่คือเมืองเอี้ยนซานในมณฑลเฉวียนโจว”“ที่แท้ก็เป็นเฉวียนโจว” แม้เถาถิงเฟิงจะมองไม่เห็นจอมเทพกวนฉี แต่เขารู้สึกว่าจอมเทพกวนฉีในตอนนี้คงมีสีหน้าครุ่นคิด“จอมเซียน ท่านคือ……” เถาถิงเฟิงนึกทบทวนบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ที่เคยเรียนมา แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครชื่อจอมเทพกวนฉีเลยจอมเทพกวนฉีรู้สึกไม่พอใจที่ไม่มีใครรู้จักตน: “เจ้าหนุ่มช่างไม่รู
