ลุกขึ้น ยกถ้วยชา ประมุขทั้งสองเห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นยกแก้ว“ขอให้มิตรภาพสามลัทธิของพวกเรายั่งยืนยาวนาน เพื่ออาจารย์”“เพื่อเทพถั่ว” “เพื่อเทพถั่ว” “เพื่อเทพถั่ว”ทั้งสี่คนดื่มรวดเดียวหมด แสดงความเคารพต่อเทพถั่วอย่างสูงสุดเทพถั่วในพื้นที่จิตวิญญาณพอใจมากกับท่าทีของทั้งสี่คนที่มีต่อตน“ท่านทั้งสองมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่?” ลู่หยางยืดตัวอย่างขี้เกียจ“ไม่มีแล้ว ไม่มีแล้ว ขอบคุณรองประมุขลู่ที่ชี้แนะ”
“ข้าโง่เขลา หวังว่าวันหน้ารองประมุขลู่จะชี้แนะให้มาก”หลังจากลู่หยางชี้แนะทั้งผลประโยชน์และขู่เข็ญ ประมุขทั้งสองเคารพรองประมุขลู่จากก้นบึ้งหัวใจ นี่คือคนที่ควรเป็นมิตร ไม่ควรเป็นศัตรูหลังจากลัทธิสวรรค์บอกลา รองประมุขและศิษย์ศักดิ์สิทธิ์นำราชาแห่งสวรรค์สี่คนจากไปประมุขทั้งสองมีวิทยายุทธ์สูงส่ง การได้ยินดีกว่าผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างทั่วไป แม้จะอยู่ไกลก็ยังได้ยินบทสนทนาของรองประมุขลู่และศิษย์ศักดิ์สิทธิ์หลงอยู่บ้าง“เจ้าพูดเรื่องพวกนี้กับพวกเขาทำไม หากมีปัญหาก็ให้พวกเขาแก้ไขเอง เจ้าช่วยพวกเขา พวกเขาจะช่วยพวกเราได้อะไร พวกเราขาดเงินเพียงเล็กน้อย หรือพูดว่าเมื่อสู้รบกับเซียนทั้งสี่ยุคโบราณพวกเขาจะช่วยได้หรือ?”“อย่างไรลัทธิจิ่วอิ่วก็มีความสัมพันธ์ไม่เลวกับพวกเรา ในลัทธิสวรรค์ก็มีตำแหน่งเทพแห่งดวงอาทิตย์ ถือว่ามีวาสนาต่อกัน เห็นพวกเขาลำบาก ช่วยได้ก็ช่วยไป”“ทำเหมือนกับพวกเราอ้อนวอนขอเข้าร่วมสมาคมการค้า ใครสน
