มเนียมยุคโบราณของพวกท่านดุเดือดทุกคนเลยหรือไง“เอ๊ะ พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ข้าก็คิดวิธีที่จะช่วยเจ้าหนุ่มเมิ่งได้แล้ว”เซียนอมตะนึกบางอย่างขึ้นได้ ดูเหมือนจะเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมา“ช่วยอะไรหรือ?”“เจ้าเคยได้ยินเรื่องพลิกผันหยินหยาง ฝืนฟ้าเปลี่ยนชะตาหรือไม่?”ลู่หยางรู้สึกคุ้นๆ อยู่บ้าง ดูเหมือนจะเป็นวิชาอันยิ่งใหญ่อะไรสักอย่าง
“ใช่ นี่เป็นวิชาอันยิ่งใหญ่ที่สามารถฝืนฟ้าเปลี่ยนชะตาได้ แต่ใช้ได้กับตัวเองเท่านั้น ไม่สามารถใช้กับผู้อื่นได้”“หากเจ้าหนุ่มเมิ่งเรียนรู้วิชานี้ ก็อาจเปลี่ยนแปลงรากฐานโสดของเขาได้ และอาจทำให้โชคชะตาของเขาดีขึ้นด้วย”“เซียนน้อย ท่านรู้วิชานี้หรือ?”“แน่นอนว่าข้ารู้ เอาเป็นว่า ข้าจะสอนพวกเจ้าทั้งสอง ส่วนจะเรียนรู้ได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกเจ้าแล้ว”เมื่อได้ยินว่าตนมีโอกาสเรียนรู้วิชาอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ลู่หยางก็ดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้ลู่หยางเล่าความคิดของเซียนอมตะให้ศิษย์พี่ใหญ่ฟัง ศิษย์พี่ใหญ่ก็เห็นว่าเป็นไปได้ เพียงแต่ปัญหาเดียวคือวิชาอันยิ่งใหญ่นี้ยากเกินกว่าผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดจะเรียนรู้ได้“ลองดูก็ได้”“ผู้อาวุโส ท่านลองเล่าวิธีการใช้วิชานี้ให้ฟังหน่อย แล้วพวกเราจะได้เทียบกัน” ศิษย์พี่ใหญ่ก็รู้วิชานี้ แต่ไม่เคยคิดว่าจะใช้กับเมิ่งจิ่งโจวได้“ได้”ทั้งสองส่งเสียงสื่อจิตหารือกันอย่างรวดเร็ว ศิษย์พี่ใหญ่ยืนยันว่าทั้งสองรู้วิชาเดียวกัน จึงวางใจได้
หลังจากกั่นเถียน
