ำยหน้ำ “ไม่รู้สิ ตอนที่เซียนอิงเทียนกับพวกเขำปรับเปลี่ยนทวีป ภูมิประเทศเปลี่ยนไป ไม่รู้ว่ำแม่น ้ำแม่ลูกถูกย้ำยไปที่ไหน”สีหน้ำของศิษย์พี่ใหญ่ยิ่งแปลกประหลำด เปิดปำกเหมือนจะพูดอะไรสักอย่ำง แต่สุดท้ำยก็ไม่ได้พูดออกมำลู่หยำงสังเกตเห็นกำรเปลี่ยนแปลงสีหน้ำของศิษย์พี่ใหญ่ ตั้งแต่เข้ำส ำนัก ศิษย์พี่ใหญ่มักมีสีหน้ำไม่สุขไม่ทุกข์ ลู่หยำงไม่เคยเห็นศิษย์พี่ใหญ่แสดงอำรมณ์มำกมำยเช่นนี้ลู่หยำงไม่กล้ำถำมว่ำศิษย์พี่ใหญ่ก ำลังคิดอะไร“แม้จะหำแม่น ้ำแม่ลูกไม่พบ แต่ก็สำมำรถหำแม่น ้ำแฝดได้ ข้ำบอกให้รองประมุขแอบดึงเส้นผมสองเส้นของเด็กน้อยทั้งสอง ข้ำสำมำรถใช้เส้นผมของพวกเขำย้อนกลับไปหำแม่น ้ำแฝดได้”ลู่หยำงกำงมือออก สองเส้นผมอยู่บนฝ่ำมือเซียนอมตะจับอักษรโบรำณที่เข้ำใจยำกสักชุดหนึ่ง นี่เป็นอักษรที่มีเพียงนำงเท่ำนั้นที่รู้จัก แม้แต่เซียนทั้งสี่ยุคโบรำณก็ไม่รู้จักอักษรโบรำณสัมผัสกับเส้นผมทั้งสองในทันที เส้นผมทั้งสองกลำยเป็นควันสีฟ้ำลอยขึ้นไปข้ำงบน“ไปกันเถอะ ตำมควันนี้ไปก็จะพบแม่น ้ำแฝด!” เซียนอมตะโบกมือใหญ่ เรียกทุกคนให้ติดตำมนำง
ทุกคนตำมไปควันลอยอยู่ครึ่งวัน หลังจำกผ่ำนวัดแห่งหนึ่ง ควำมเร็วก็ช้ำลงลู่หยำงเห็นชื่อวัดตอนเดินผ่ำน วัดกู่หลินวัดกู่หลินตั้งอยู่ที่เชิงเขำ ด้ำนหลังเป็นเทือกเขำเรียงรำยไม่ขำดสำยควันบินผ่ำนเทือกเขำสิบกว่ำลูก วนเวียนอยู่ในป่ำ“ท ำไมไม่ขยับอีกแล้ว?”เซียนอมตะอธิบำย “แม่น ้ำแฝดอยู่ในดินแดนลั
