ด้ชัดเจนยิ่งกว่ำ พวกเขำรับรู้ถึงพลังแฝงในแม่น ้ำ นี่คือธำตุแท้ของวิถีที่บริสุทธิ์ที่สุด เพียงแค่อยู่ริมฝั่งเฝ้ำดู ก็มีประโยชน์อย่ำงยิ่งต่อกำรฝึกฝนผลแห่งกำรบ ำเพ็ญของพวกเขำ
“ใช่ นี่คือแม่น ้ำแฝดที่ข้ำสร้ำงขึ้น”เซียนอมตะชี้ไปที่แม่น ้ำอย่ำงร่ำเริง สภำพแวดล้อมที่นี่เหมือนกับยุคโบรำณ ท ำให้นำงคิดถึงอย่ำงยิ่ง“ไม่คิดว่ำที่นี่จะยังคงสภำพสมบูรณ์อยู่” เซียนอมตะประหลำดใจเล็กน้อย ที่นี่แทบเป็นแม่น ้ำแฝดสำยเต็ม ยำกจะเชื่อว่ำในกำรต่อสู้ปรับเปลี่ยนทวีปครั้งนั้น จะยังคงสภำพสมบูรณ์ถึงเพียงนี้“เซียนน้อย นั่นเป็นถ ้ำพักของท่ำนหรือ?”ลู่หยำงชี้ไปที่ห้องหินริมฝั่ง บนห้องหินมีค ำว่ำ “เซียนสถำน”เขียนด้วยอักษรยุคโบรำณ จำกขนำดแล้ว น่ำจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเซียนสถำนเท่ำนั้น“ใช่จริงๆ ด้วย แต่แปลกแฮะ ข้ำไม่เคยสร้ำงเซียนสถำนริมแม่น ้ำแฝดนี่นำ”เซียนอมตะพึมพ ำในปำก จำกนั้นก็เข้ำใจในทันที “เข้ำใจแล้วคงเป็นเด็กชิงเหอช่วยรักษำไว้ให้ข้ำ!”“แต่ตอนนั้นวุ่นวำยมำก นำงจึงรักษำไว้ได้ไม่หมด!”ไม่ว่ำจะเป็นแม่น ้ำแฝดหรือเซียนสถำน ล้วนเป็นสิ่งที่ชิงเหอรักษำไว้ในยำมคับขัน“ดูซิว่ำมีอะไรข้ำงใน”
ประตูเซียนสถำนปิดสนิท เซียนอมตะใช้วิญญำณเป็นกุญแจเปิดเซียนสถำนภำยในเซียนสถำนเหมือนเวลำหยุดนิ่ง ไร้ฝุ่นผง รำวกับเจ้ำของบ้ำนเพิ่งออกไปไม่ไกล ชั้นหนังสือเรียงรำยด้วยหนังสือต่ำงๆ ปกหนังสือล้วนใหม่เอี่ยม“ที่นี่เป็นที่อ่ำนหนังสือของข้ำ”ลู่หยำงสั
