หยางไม่เข้าใจ“มนุษย์เกิดมาไม่มีแบ่งแยกความดีความชั่ว แม่น ้าแม่ลูกและแม่น ้าแฝดก็ต้องรักษาความบริสุทธิ์อย่างสมบูรณ์ หากก่อนตายมี
ความเสียดายหรือความเคียดแค้น ก็จะเป็นการสร้างมลทินให้กับแม่น ้า ส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตที่เกิดมาในภายหลัง ดังนั้นข้าจึงเพิ่มข้อจำกัดนี้เข้าไป”“เข้าใจละ” ลู่หยางพยักหน้า ดูเหมือนว่าเซียนอมตะได้ใคร่ครวญอย่างลึกซึ้งเมื่อสร้างแม่น ้าทั้งสอง“เจ้าเสาไม้ไผ่ผอมสูงนั่นคงต้องการให้เด็กสาวทั้งสองตายอย่างมีความสุขในความฝัน เมื่อถึงเวลานั้น วิญญาณแท้จะกลับคืน กลับไปยังแม่น ้าแฝด”“แต่เขาเพียงแค่ทิ้งเครื่องหมายไว้ ยังไม่ทันได้เตรียมการให้เด็กสาวทั้งสองเข้าสู่ความฝัน ก็ถูกไอ้หนูที่ชื่อว่าว่างเปล่านี่ดึงเข้ามาในโลกเสมือนเสียก่อน”เซียนอมตะคาดเดาไม่ผิด กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าเห็นมีคนนอกบุกเข้ามา จิตสังหารพลุ่งพล่าน เจ้าเสาไม้ไผ่ผอมสูงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรเขาเพื่อค้นหาแม่น ้าแฝด ทุ่มเทความพยายามมากมายเหลือเกินหลังจากเขาตื่นขึ้นมา ได้ยินเรื่องอวี้ซินสามารถช่วยขอลูกได้ ก็ตระหนักทันทีว่าอวี้ซินต้องรู้ตำแหน่งของแม่น ้าแฝงแน่นอนน่าเสียดายที่ตอนนั้นอวี้ซินเสียชีวิตจากความชราไปแล้ว ไม่มีทางสืบค้นต่อ เขาจึงต้องหันไปหาทางอื่น ค้นหาคู่แฝดคนสุดท้ายจากแม่น ้าแฝด นั่นก็คือพี่น้องฝูหลิง
การฆ่าพี่น้องทั้งสองโดยตรง วิญญาณจะแฝงความเคียดแค้น จะไม่กลับคืนสู่แม่น ้าแฝดแต่เขาก็ไม่สามารถร
