วิญญาณวัตถุวิเศษ”ทั้งสี่คนแสดงพลังวิเศษ เผยร่างแท้จริง งูขาวยาวหลายสิบจั้ง ผีร้ายที่มาพร้อมกับสายลมเย็นยะเยือก จิ้งจอกขนฟูนุ่ม และวิญญาณที่กลายร่างเป็นแผ่นหยกสวี่อานตาพลิกกลับหัว เป็นลมล้มพับไปในทันทีลู่หยางถอนหายใจ ความกล้าไม่ได้เรื่องเลยแต่เรื่องต่อจากนี้ไม่ใช่เรื่องของพวกเขาแล้วทั้งสามคนอาศัยช่วงเช้าที่ถนนยังคนน้อย กลับไปที่โรงเตี๊ยม
ดวงตาคู่หนึ่งที่แอบซ่อนตัวมองแผ่นหลังของทั้งสามที่หายลับไปในโรงเตี๊ยม แล้วหันไปสั่งคนใต้บังคับบัญชา“แจ้งนายท่าน คนกลับมาที่โรงเตี๊ยมแล้ว สามารถปฏิบัติการได้”เพราะวุ่นวายทั้งคืน แม้คนทั้งสามจะมีพลังล้นเหลือ ก็ยังรู้สึกเหนื่อย ต้องการพักผ่อนประมาณครึ่งชั่วยามผ่านไป มีคนมาเคาะประตูห้องของลู่หยาง“ขออภัย มีคนอยู่หรือไม่?”ลู่หยางนั่งขัดสมาธิอยู่ ลืมตาขึ้น ยังคงรู้สึกไม่สดชื่นนัก พักผ่อนไม่เต็มที่ใครกำลังตามหาเขา?เขาใช้จิตตรวจสอบ พบว่ามีคนหลายคนยืนอยู่ในทางเดิน จากเสื้อผ้าดูเหมือนเป็นคนของทางการลู่หยางลุกขึ้นเปิดประตู ที่หน้าประตูยืนชายวัยกลางคนท่าทางอวบอ้วนอยู่ชายวัยกลางคนอวบอ้วนเห็นลู่หยาง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกระตือรือร้น“ท่านคงจะเป็นหลานชายลู่หยางแห่งสำนักเวิ่นเต๋าใช่ไหม ขอแนะนำตัว ข้าแซ่หลิว เป็นเจ้าเมืองเมืองชุนเจียงนี้”ลู่หยางตกใจ เจ้าเมืองรู้ได้อย่างไรว่าเขาอยู่ที่นี่?
ลู่หยางนึกขึ้นได้ทันที——ตอนที่เขาโอ้อวดต่อหน้าพี่ใหญ่หงเขาได้ประกาศชื่อของตนเ
