ามตรง “พรุ่งนี้มีน้องสาวที่สนิทคนหนึ่งนัดข้าไปออกชมนกชมไม้ข้าคิดว่าถ้าตอนเย็นฝนตกลงมาอย่างกะทันหัน และพวกเราไม่ได้พกร่มมาด้วย ก็จะต้องเปียกฝนแน่”“เช่นนี้ ข้าก็มีข้ออ้างว่าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า พานางไปยังโรงแรมใกล้ๆ เพื่อสะดวกต่อการพัฒนาความสัมพันธ์ในขั้นต่อไป”
ซื่อฉันประนมมือ ตักเตือนว่า “โยมกลับไปเถิด การกระทำเช่นนี้ถือเป็นอกุศล ขอโยมจงพินิจพิจารณาและหยุดการกระทำเช่นนี้ด้วย”ชายหนุ่มรูปงามยังคงไม่ยอมแพ้ อ้อนวอน “หลวงพ่อ ท่านบอกมาเถิด ลิ่นซือเท่าไร ข้าสามารถจ่ายได้ทั้งหมด”“นี่ไม่ใช่เรื่องของลิ่นซือ โยมกลับไปเถิด”เห็นซื่อฉันมีท่าทีเด็ดเดี่ยว ชายหนุ่มรูปงามจึงจำต้องจากไปอย่างผิดหวัง ไปตามหาผู้วิเศษคนอื่นที่สามารถบัญชาเมฆฝนได้“เซียนน้อย ท่านรู้จักวิธีบัญชาเมฆฝนหรือไม่?”“ใครๆ ก็รู้จักทั้งนั้น ถึงแม้ว่าการบัญชาเมฆฝนจะเป็นวิธีของตระกูลมังกร แต่หลักการก็ง่ายๆ ถึงขนาดว่าแม้แต่เจ้าก็ยังเรียนรู้ได้”“อย่างไรเหรอ?”“วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือ เจ้าใช้แหวนเก็บของบรรจุน ้าให้เต็ม แล้วบินขึ้นไปบนฟ้า เอาแหวนเก็บของใส่ในบัวรดน ้า ควบคุมแหวนเก็บของผ่านบัวรดน ้า นั่นก็ถือว่าเป็นฝนแล้ว”“ถ้าเจ้ารู้สึกว่าบัวรดน ้าเดียวไม่พอ ก็หามาให้มากหน่อยก็ได้”ลู่หยางพยักหน้า “ฟังดูง่ายจริงๆ”ไม่ต้องใช้เวทมนตร์ด้วยซ ้า แน่นอนว่าไม่มีทางเรียนผิด ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือสิ้นเปลืองแหวนเก็บของและบัวรดน ้ามากเกินไป
“ศาสตร์เรียกฝนท
