ังอาศัยอยู่ในหอไม่ยอมจากไป ข้าก็ไม่อาจไล่เขาออก จึงปล่อยให้เขาอยู่ในหอ”“ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน บาดแผลของชายผู้นั้นหายดี ทันใดนั้นเขาจับข้อมือข้า บอกว่าเขาชอบข้า หวังว่าข้าจะไปกับเขา”“ข้าแม้แต่ชื่อและที่มาของเขายังไม่รู้ ท่าทางเขายังแข็งกร้าว จับข้อมือข้าจนเจ็บ ข้าสะบัดออก ปฏิเสธทันที”“ชายผู้นั้นมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา กล่าวว่าตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธคำสั่งเขา ข้าเป็นคนแรก ยังบอกอีกว่าทุกคนที่เขาเล็งเอาไว้ จะต้องเป็นคนของเขา หรือไม่ก็ต้องตาย หากข้า
ไม่ไปกับเขา เขาจะส่งมือสังหารมากมายไม่สิ้นสุดมาไล่ล่าข้า จากนั้นเขาก็จากไป”“ข้าไม่แน่ใจว่าเขาขู่เฉยๆ หรืออย่างไร รู้สึกแต่ว่าคำพูดของเขามีกลิ่นอายชั่วร้าย กลัวมาก จึงรีบเก็บข้าวของ คิดว่าหากมาถึงเมืองใหญ่ มือสังหารที่ชายผู้นั้นส่งมาก็คงไม่กล้าตามหาข้า”“จึงมาถึงเมืองชุนเจียง ที่นี่เองที่ได้พบน้องสาวและสามท่านชายหนุ่ม”“ช่างโอหังเสียจริง?” เมิ่งจิ่งโจวเลิกคิ้ว แม้แต่เขาผู้เป็นถึงรองประมุขลัทธิสวรรค์ และอัจฉริยะที่อยู่ข้างๆ ก็ยังไม่ทำตัวแบบนี้“คุณหนูคงเย่ว์วางใจเถิด มีพวกเราอยู่ มือสังหารอะไรก็ทำร้ายเจ้าไม่ได้!”“อมิตาพุทธ ที่แท้เป็นเช่นนี้”“ดูเหมือนว่ามือสังหารเมื่อคืนเป็นคนแรก ในอนาคตจะยังมีมือสังหารมาลอบฆ่าโยมคงเย่ว์อีก”ซื่อฉันหยิบลูกประคำไม้จันทน์จากแขนเสื้อ มอบให้คงเย่ว์“ลูกประคำที่ผ่านการเสริมพลังด้วยพลังจิตของอาตมา สามาร
