เมิ่งจิ่งโจวคิดว่ำตัวเองได้ท ำควำมดีมำมำกพอสมควร แม้เขำจะมีภูมิหลังไม่ค่อยดีนัก ถูกบังคับให้ท ำเรื่องไม่ดีเหมือนกับตระกูลเมิ่ง แต่เขำหนีออกจำกบ้ำนตั้งแต่เนิ่นๆ ตัดขำดควำมสัมพันธ์กับตระกูลเมิ่งไปแล้วมำอยู่ที่ส ำนักเวิ่นเต๋ำ เขำก็ตั้งใจบ ำเพ็ญเพียร ป้องกันวันที่บิดำอำจมำตำมหำเขำถึงที่ แล้วจับมัดแขวนตีอีกครั้งเป็นเพรำะคลุกคลีกับลู่หยำงมำกเกินไปหรือก็ไม่ใช่ ถ้ำอย่ำงนั้นท ำไมลู่หยำงถึงได้มีวำสนำกับเซียนมำกมำยถึงขั้นได้รับกำรสั่งสอนจำกเซียนอมตะโดยตรงเหมียวซันกะพริบตำ ใบหน้ำเปี่ยมเสน่ห์ “พระคุณเจ้ำต้องกำรเท่ำไหร่คะ”“สิบต ำลึงเงิน”“ได้”เหมียวซันไม่ลังเล หยิบก้อนเงินหนึ่งก้อนจำกแขนเสื้อ วำงลงบนโต๊ะซื่อฉันตรวจดูก้อนเงินว่ำจริงหรือปลอม แล้วหันไปถำม “สองศิษย์พี่ โยมหญิงมีควำมต้องกำร ท่ำนผู้ใดเต็มใจสละตัวสักหน่อย”
เมิ่งจิ่งโจว: “……”ลู่หยำง: “……”ตอนนี้เหมียวซันกลับเป็นฝ่ำยงุนงง “แต่ข้ำต้องกำรพระคุณเจ้ำนะคะ”ซื่อฉันประนมมือ สีหน้ำเคร่งขรึม กล่ำวอย่ำงจริงจัง “โยมเหมียวซัน อำตมำเป็นบรรพชิต จะท ำเรื่องเช่นนั้นได้อย่ำงไร”เหมียวซันมีสีหน้ำแปลกๆ จำกพฤติกรรมของท่ำนเมื่อคืน ท่ำนไม่เหมือนบรรพชิตเลยสักนิด“เรื่องที่หอชุนเซียงเมื่อคืน เพียงเป็นเพรำะอำตมำไม่ผ่ำนกำรทดสอบเท่ำนั้น”“งั้นข้ำไม่ขอลูกแล้ว ได้ไหมคะ”“ได้”ซื่อฉันคืนก้อนเงินให้เหมียวซัน“อีกสองสำมวัน เมื่ออำตมำเก็บเงินได้พอ จะไปหอชุนเซียงเพื่อฝึกจิตใจอีกค
