มื่อยังไม่มีลูกค้ำ ลู่หยำงจึงคุยกับคนขำยก๋วยเตี๋ยวด้ำนซ้ำยส่วนเมิ่งจิ่งโจวคุยกับคนขำยขนมปิ้งด้ำนขวำรออยู่รำวครึ่งชั่วยำม ในที่สุดก็มีลูกค้ำผู้มำแต่งกำยหรูหรำ ประดับทองเพชรพลอย นิ้วโป้งทั้งสองข้ำงสวมแหวนหยก อ้วนพีมีพุง
“พระคุณเจ้ำ ข้ำโชคไม่ค่อยดีระยะนี้ ซวยติดต่อกัน ท ำกำรค้ำหลำยครั้งไม่ประสบควำมส ำเร็จ ที่นี่ขอโชคลำภได้หรือไม่”ซื่อฉันสีหน้ำนิ่งสงบ ประนมมือ “โยมท่ำนนี้ หำกอำตมำขอโชคลำภได้ ก็คงไม่มำตั้งแผงแล้ว”“……”เศรษฐีไม่เคยเจอพระจริงใจเช่นนี้มำก่อน เขำคิดว่ำอีกฝ่ำยจะพูดส่งเดชสักหน่อย แนะน ำให้เขำบริจำคค่ำธูปเทียน แล้วแสร้งท ำพิธีขอโชคลำภให้ซื่อฉันแนะน ำวิธีที่สอง “หำกโยมจ ำเป็นต้องขอโชคลำภ ก็อำจขอควำมช่วยเหลือจำกศิษย์พี่ของอำตมำได้ ศิษย์พี่เมิ่งมั่งคั่งมหำศำลรวยเท่ำประเทศ หำกศรัทธำขอโชคลำภจำกเขำ ก็อำจกู้เงินจำกเขำได้”“โยมยังสำมำรถท ำควำมดีให้มำกขึ้น เพื่อลบล้ำงโชคร้ำยของโยมได้”เศรษฐีรู้สึกว่ำพระรูปนี้ไม่น่ำเชื่อถือเท่ำไร จึงส่ำยหน้ำแล้วจำกไปเห็นเศรษฐีจำกไป เซียนอมตะส่ำยหน้ำอย่ำงเสียดำย“ช่ำงเขลำเหลือเกิน”
ในพระวิหำรใหญ่ เซียนอมตะสวมจีวร นั่งบนบัลลังก์ดอกบัวรูปลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์น่ำเลื่อมใส เพียงแต่เท้ำเล็กๆ ดูวุ่นวำย นิ้วเท้ำชมพูดั่งไข่มุกขยับไปมำ“ใครเขลำหรือ” ลู่หยำงสงสัย“เศรษฐีคนนั้นน่ะสิ ไม่รู้จักของดี ไม่ฟังค ำแนะน ำ”“ข้ำสนับสนุนกำรท ำดีสั่งสมบุญกุศล ท ำควำมดีให้มำก ย่อมขับไล่โช
