้ำยให้ข้ำลูกค้ำคนแรกล้มเหลว แต่ซื่อฉันไม่ท้อแท้ ยังคงรอลูกค้ำคนที่สอง“เอ๊ะ พระน้อย ท ำไมอยู่ที่นี่ หมดเงินแล้วหรือ”หญิงสำวรูปงำมคนหนึ่งหยุดฝีเท้ำ มองซื่อฉันอย่ำงสนใจ“โยมเหมียวซันนี่เอง”
“นี่คือใคร” เมิ่งจิ่งโจวถำม“อำตมำขอแนะน ำ นี่คือโยมเหมียวซันจำกหอนำงโลมชุนเซียงเป็นหนึ่งในหญิงสำวมำกมำยที่ดูแลอำตมำเมื่อคืน”เมื่อคืนหลังจำกซื่อฉันดูดซับเลือดเพิ่มพลังหยำงยี่สิบหยดเพื่อให้ได้ผลดีที่สุดในกำรฝึกจิตใจ เขำจึงเรียกหญิงสำวหลำยคนจำกหอชุนเซียงมำทดสอบตนเอง“พระน้อย หำกท่ำนหมดเงินแล้ว ข้ำบริกำรท่ำนฟรีสักครั้งก็ได้”เหมียวซันเลียริมฝีปำก ท่ำทำงยั่วยวน“โยมเหมียวซันล้อเล่นแล้ว เมื่อคืนอำตมำทนกำรทดสอบไม่ได้จริง ฝึกจิตใจล้มเหลว แต่เพิ่งผ่ำนไปหนึ่งคืน ตอนนี้จิตใจอำตมำสงบนิ่งดั่งน ้ำนิ่ง ย่อมไม่หวั่นไหวต่อกำรยั่วยวนของโยม”เห็นซื่อฉันปฏิเสธ เหมียวซันรู้สึกผิดหวังนำงใช้หำงตำสังเกตเห็นธงที่ซื่อฉันตั้งไว้ เห็นกำรบริกำรต่ำงๆจึงถำมอีกว่ำ:“ถ้ำข้ำบอกว่ำอยำกขอลูกล่ะ”“เช่นนั้นโยมต้องจ่ำยเงิน”ดวงตำของเมิ่งจิ่งโจวแดงก ่ำ นี่คือผลของกำรท ำดีสั่งสมบุญกุศลของซื่อฉันหรือ
