ในคราวเดียว“มา แบ่งให้เจ้าครึ่งหนึ่ง”
เมิ่งจิ่งโจวยิ้มกว้างผลักแหวนเก็บของครึ่งหนึ่งให้ลู่หยาง แม้ว่าไอ้หมาลู่หยางจะใช้คำพูดโฆษณาที่ไม่ค่อยไพเราะนัก แต่ก็ช่วยได้มากทั้งยังช่วยในการขายเลือดอีกด้วย การแบ่งลิ่นซือจึงเป็นเรื่องสมควรลู่หยางไม่ได้ปฏิเสธ รับแหวนเก็บของพวกนั้นไว้ทั้งสองคนจิบน ้าฟรีพลางคุยกันเรื่อยเปื่อย ไม่สนใจสายตาของเจ้าของโรงเหล้าที่ลุกเป็นไฟ“ซื่อฉันน่าจะออกมาได้แล้วกระมัง”ขณะกำลังพูด ซื่อฉันก็เดินออกมาจากหอนางโลมอย่างสงบ สีหน้าเหมือนตอนที่เข้าไปไม่มีผิด ไร้ความรู้สึกใดๆลู่หยางเรียก เป็นสัญญาณให้ซื่อฉันเข้ามา“ฝึกจิตใจเป็นอย่างไรบ้าง”ซื่อฉันยิ้มอย่างสงบ “ฝึกล้มเหลวแล้ว”
