ท่านเจ้าเผ่าจิ่นก็ตกตะลึงเช่นกัน มองซ้ายมองขวาแต่จำท่านเต๋าปู้อวี่ที่ปลอมตัวไม่ได้: “ท่านรู้จักข้า?”เขาเดินทางไกลหลายพันลี้มายังแคว้นต้าเซี่ย ตามหานักเล่านิทานที่โด่งดังของแคว้นต้าเซี่ย ทำไมอีกฝ่ายถึงรู้จักเขา?ชื่อเสียงของเขาดังถึงเพียงนี้แล้วหรือ?ท่านเจ้าเผ่าจิ่นระแวดระวังขึ้นมา พลังหมุนวน ไอสังหารจริงจังจนทำให้เสื้อผ้าฉีกขาด สงสัยว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้าหนี้ของตน แต่พอคิดทบทวนดู เจ้าหนี้ของเขาในตอนนี้มีเพียงตระกูลเมิ่ง“ข้าเอง เต๋าปู้อวี่” เต๋าปู้อวี่พูดเสียงเบา ไม่กลัวการเปิดเผยตัวตนเขากับตระกูลฉงฉีไม่มีความแค้นอะไรกันท่านเต๋าปู้อวี่ทำสิ่งต่างๆ ล้วนมีหลักการ การหลอกคนต้องเลือกเป้าหมาย คนยากจนไม่หลอก ตระกูลฉงฉีก็ยากจนมากพออยู่แล้วไม่จำเป็นต้องทำร้ายพวกเขาอีกเขาไม่กลัวว่าท่านเจ้าเผ่าจิ่นจะมีเจตนาร้ายคนใจคอไม่ดีจะยากจนขนาดนี้หรือ?
“ท่านเต๋าปู้อวี่?” ท่านเจ้าเผ่าจิ่นเบิกตากว้าง จากนั้นจึงตระหนักได้ ไม่แปลกล่ะว่าทำไมนิทานถึงชื่อ ‘ตำนานแห่งสำนักเวิ่นเต๋า’ ที่แท้ก็เพราะเป็นฝีมือเจ้าสำนักนี่เอง ช่างสมเหตุสมผล“รอก่อน ท่านหาข้าเจอได้อย่างไร?”“โอ้ เรื่องนี้ง่าย เมื่อหลายปีก่อนข้าติดหนี้ไม่ยอมชำระ หนีไปทั่วจนมีประสบการณ์หลบซ่อนมาก ประสบการณ์การตามหาคนก็เลยมากตามไปด้วย”ท่านเต๋าปู้อวี่: “……”“ท่านต้องการให้ข้าเป็นอาจารย์ ศึกษาวิชาเล่านิทาน?” ท่านเต๋าปู้อวี่ลังเลอยู่บ้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอศิษย์ท
