่งร้องอย่างตกใจ“บรรพบุรุษหงส์ปราบเหล่านกทั้งหลาย เหล่านกยอมรับบรรพบุรุษหงส์เป็นราชา จึงเกิดคำเล่าลือว่าหงส์คือราชาแห่งนกในยุคต่อมา!”เงาหงส์ใหญ่กางปีก เหล่านกกลายเป็นขนนก เป็นส่วนหนึ่งของหงส์เงาหงส์พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า พุ่งลงมา โจวเทียนเงยมอง ราวกับหงส์เพลิงพุ่งออกจากดวงอาทิตย์ ชวนให้ขวัญหนีดีฝ่อโจวเทียนพยายามหลบ แต่ทุกสิ่งรอบตัวกลับชะลอลง รวมถึงร่างกายของเขาเอง“การปิดกั้นพื้นที่……ไม่ใช่ นี่คือการหยุดเวลา!”โจวเทียนตกตะลึง ไม่คิดว่าผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าผู้แข็งแกร่งรังแกผู้อ่อนแอของเจียงเหลียนอี๋จะสามารถหยุดเวลาได้!ที่แท้นางไม่เคยใช้พลังเต็มที่มาตั้งแต่ต้น!
เวลาหยุดนิ่ง โจวเทียนสูญเสียการรับรู้ต่อโลกภายนอก เมื่อเวลาไหลต่ออีกครั้ง เงาหงส์ก็อยู่ในระยะที่ไม่อาจหลบหนีได้ตูม——จงอยปากหงส์แทงทะลุร่างของโจวเทียน ตรึงเขาติดกับพื้นดิน!“เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ทำไมโจวเทียนถึงไม่ขยับเลย?” ลู่หยางสงสัย ระยะเมื่อครู่โจวเทียนน่าจะหลบได้ แต่เขากลับนิ่งไปราวกับโดนคาถาตรึงกายเซียนอมตะมองออก “เขาไม่ใช่ไม่ขยับ แต่ทุกคนหยุดนิ่งในช่วงเวลาหนึ่งลมหายใจ เหลียนอี๋ควบคุมเวลา ทำให้เวลาหยุดนิ่ง”“เจ้ามีข้าอยู่ จึงเห็นการต่อสู้ทั้งกระบวนการ ในสายตาคนอื่นเป็นเพียงเงาหงส์กระโดดมาตรงหน้าโจวเทียนในทันที โจวเทียนหลบไม่ทัน โดนโจมตี”“การหยุดเวลา ท่านเหลียนอี๋ทำเรื่องเช่นนี้ได้ด้วยหรือ?!” ลู่หยางตกใจมาก“วิชาแกล้งตายเป็นการเอ
