ม่เห็นพุ่งผ่านเฉียดริม ตัดขนหงส์ไปหลายเส้น“บทเพลงสี่ฤดูแห่งฤดูใบไม้ร่วงหรือ?”เจียงเหลียนอี๋ชำนาญดนตรี ร้องเพลงเบาๆ ที่แฝงไว้ซึ่งความเฉียบคมดนตรีสองรูปแบบดังกึกก้องบนท้องฟ้า กลายเป็นระลอกคลื่นที่มองเห็นได้ ก่อคลื่นพื้นที่ระลอกแล้วระลอกเล่า อาคมสังหารแฝงอยู่ทั่ว ดุจการล้อมสิบทิศ!ทันใดนั้นฝนตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างหนักหน่วง กระทบพื้น ดังเปาะแปะ“หืม? ไม่ใช่ฝน นี่คือ……เมล็ดพืช?”ลู่หยางหยิบเมล็ดพืชเม็ดหนึ่งที่ตกลงพื้น ไม่อาจจำแนกได้“นี่คือเมล็ดเถาวัลย์ล่ามมังกร ยุคของพวกเจ้าคงไม่มีแล้ว”“เถาวัลย์ล่ามมังกร?”“ตามชื่อเลย สิ่งนี้เคยล่ามเอ้าหลิงไว้”
ลู่หยางนึกถึงที่เซียนอมตะเคยกล่าวว่า เจียงเหลียนอี๋กับเอ้าหลิงมีพลังใกล้เคียงกัน แบ่งเป็นสี่ต่อหก เจียงเหลียนอี๋มีโอกาสชนะสี่ส่วนเอ้าหลิงมีโอกาสชนะหกส่วนเถาวัลย์ล่ามมังกรตกลงพื้นงอกราก ผลิใบขยาย ในชั่วพริบตาทั้งเมืองปีศาจขึ้นเต็มไปด้วยเถาวัลย์ล่ามมังกร ดุจมือนับร้อยมือยื่นสู่ท้องฟ้า มีบางอย่างแปลกประหลาดเถาวัลย์ล่ามมังกรเติบโตอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นก็งอตัว ห้อมล้อมรัดโจวเทียน โจวเทียนกระพือปีกทั้งสี่ ปีกทั้งสี่ราวกับดาบแห่งฟ้าสี่เล่ม สามารถฟันฟ้าและดินเป็นสองส่วน ไม่เคยพลาดพลั้งครั้งนี้ก็เช่นกัน ปีกทั้งสี่ส่งคมดาบสี่คมออกไป ฟันเถาวัลย์ล่ามมังกรจนแหลกละเอียดแต่ทันใดนั้นโจวเทียนก็พบความผิดปกติ รอยตัดของเถาวัลย์ล่ามมังกรมีเปลวเพลิงร้อนแรงลุกโชน ราวกับเถาว
