โบราณจึงไม่สนใจว่านางจะอยู่ตำแหน่งใด?”ทั้งสองมองตากัน รู้สึกว่ากำลังค่อยๆ สัมผัสถึงความจริง“เรื่องสวรรค์เป็นความผิดพลาดของข้า ท่านสหายควรไปพักผ่อนที่วังหลวงสักครู่ รอให้ข้าจัดงานเฉลิมฉลองเสร็จ แล้วค่อยสนทนากับท่านสหายเรื่องเก่า?”เจียงเหลียนอี๋หัวเราะเบาๆ สีหน้าเย็นชาลงทันที “โจวเทียน เจ้าคิดจะใช้พลังของผลการบำเพ็ญเป็นเค้า ควบคุมคนในตระกูลของข้าเจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ?”“อีกทั้งเรื่องสวรรค์ เจ้าพูดเบาๆ ว่าเป็นความผิดพลาดก็จะเลยไปแล้วหรือ?”
เจียงเหลียนอี๋ชี้ไปที่ลู่หยาง เสียงเย็นชา “เขาคือศิษย์พี่ข้า ศิษย์พี่ถูกดูหมิ่น ข้าผู้เป็นศิษย์น้องจะยอมนั่งดูได้อย่างไร!”……“พรวด——แค่ก แค่ก……”ผู้อาวุโสใหญ่พ่นน ้าชาพรวด เกือบสำลักตายเขากำลังจิบชาอย่างสบายๆ หัวเราะเยาะพวกไร้ประสบการณ์ที่แสดงความตกตะลึง ในใจรู้สึกสนุกไม่น้อยจนกระทั่งได้ยินเจียงเหลียนอี๋เรียกลู่หยางว่าศิษย์พี่เขาตกใจเงยหน้ามองลานฟ้า พวกเจ้ากำหนดเรื่องราวของลัทธิสวรรค์กันอย่างไรกันแน่?“ศิษย์พี่?!”ทุกคนม่านตาสั่น ทุกประโยคของเจียงเหลียนอี๋ล้วนเปิดเผยความลับแห่งยุคโบราณ และแต่ละเรื่องล้วนน่าตกใจยิ่งกว่ากันเจียงเหลียนอี๋และรองประมุขลู่เป็นพี่น้องร่วมสำนักหรือนี่?“เขาเป็นศิษย์พี่เจ้า?!”โจวเทียนยิ่งงุนงง ข้าไม่เคยเห็นคนผู้นี้ในยุคโบราณเลย?เจียงเหลียนอี๋มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา “เจ้าไม่เคยเห็นเท่านั้นเอง เซียนทั้งสี่ล้วนเคยเห็นเขา!”
คำนี้ไ
