เพ็ญขั้นข้ามพิบัติรวมกับเจ้าโจมตีพร้อมกัน แม้แต่กึ่งเซียนธรรมดาก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้า”“น่าเสียดายที่คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า”เจียงเหลียนอี๋ยังคงยิ้ม แต่ดวงตาไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย “โจวเทียน เจ้าลืมอะไรไปแล้วใช่หรือไม่?”“เรามีผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าผู้แข็งแกร่งรังแกผู้อ่อนแอเหมือนกัน การต่อสู้ระหว่างเรา ไม่ได้วัดกันที่ว่าใครมีคนมากกว่าหรือใครได้เปรียบ”
ม่านตาโจวเทียนหดเล็ก ความรู้สึกไม่ดีแล่นผ่านใจเห็นเจียงเหลียนอี๋ยกมือขาวผ่อง ดีดนิ้วเบาๆปั๊บเครื่องหมายนายบ่าวที่ควบคุมเทพจักรพรรดิปีศาจทั้งสิบหายวับไป
