บมาเป็นคนเดิมทำตัวตามปกติ อย่าเปิดเผยตัว”“ขอรับ”
ผู้อาวุโสตระกูลต้อเจียงพยักหน้า จากไปเพื่อรายงานผลต่อต้อเจียงยุคโบราณ ปล่อยลู่หยางกับเจียงเหลียนอี๋ไว้ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง เจียงเหลียนอี๋ทำลายความเงียบเป็นคนแรก“เอาไงดี?”ลู่หยางยักไหล่ “อย่าถามข้าเลย ตอนนี้ข้าถูกต้อเจียงควบคุมเขาให้ข้าทำอะไร ข้าก็ต้องทำอย่างนั้น”เจียงเหลียนอี๋พยักหน้า “ข้าก็เหมือนกัน”ได้ข้อมูลสำคัญจากเมืองปีศาจแล้ว ทั้งสองจึงไม่ได้เดินเล่นอีกกลับไปที่โรงเตี๊ยมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ทุกคนฟัง ทำให้เหล่าผู้อาวุโสเสียดายจนต้องตบขา“ลองคิดดูสิ ลองคิดดู ทำไมข้าถึงไม่เจอเรื่องดีๆ แบบนี้บ้าง!” ผู้อาวุโสทั้งห้าเจ็บปวดราวกับท่านเต๋าปู้อวี่สิ้นชีวิตไปแล้วเมิ่งจิ่งโจวก็เสียดายสุดๆ ตัวเขาเองเป็นศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิสวรรค์ แต่กลับไม่มีโอกาสได้ปรากฏตัวในโอกาสสำคัญเช่นนี้ลู่หยางตบบ่าเมิ่งจิ่งโจวอย่างเสียดาย “ก็เป็นเรื่องของชะตากรรม”ศิษย์พี่สามนั่งเงียบๆ ไม่พูดอะไร นางเป็นคนของสำนักเวิ่นเต๋าไม่ใช่ลัทธิสวรรค์
……เวลาสองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว งานเปิดประเทศเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการกำแพงสูงรอบลานฟ้าถูกรื้อถอน มองไกลๆ ลานฟ้าเต็มไปด้วยแสงสีขาวจ้า ทำให้คนลืมตาไม่ขึ้น“นี่คือหยกขาวผลึก? ก้อนใหญ่ขนาดนี้เลย?”ผู้บำเพ็ญที่มาชมสะเทือนใจ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งขั้นข้ามพิบัติเมื่อได้เห็นก็อดตกใจไม่ได้ ลานฟ้าไม่ได้ประกอบจากหยกขาวผลึกหลายชิ้น แต่แกะสลักจาก
