ยบร้อยในที่ลับที่นี่มีคนมากตาเยอะ ไม่สะดวกลงมือ ผู้อาวุโสตระกูลต้อเจียงอดทนตามสองคนนั้นไปด้วยฐานะขั้นข้ามพิบัติของเขา หากไม่มีกึ่งเซียนออกมา ไม่มีใครสามารถต้านทานเขาได้ และไม่มีทางถูกจับได้“ทำไมมีคนตามพวกเราตลอดเวลา?” เซียนอมตะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเจียงเหลียนอี๋ก็พยักหน้า “จริงด้วย มีคนตามพวกเราตลอดน่าจะเป็นขั้นข้ามพิบัติของตระกูลต้อเจียง”
“เขาจะทำอะไร?”“ช่างเขาเถอะ”“ก็จริง”คนหนึ่ง ผีหนึ่ง ปีศาจหนึ่ง ยังคงเดินเที่ยวชมเมืองปีศาจต่อไป“ตรงนี้เข้าไม่ได้หรือ?”ลู่หยางเดินมาถึงใจกลางเมืองปีศาจ ตรงกลางมีกำแพงสูงร้อยเมตรที่สร้างขึ้นชั่วคราวกั้นไว้ มีปีศาจใหญ่ระดับรวมร่างยืนเฝ้า ห้ามผู้ที่ไม่ได้รับอนุญาตเข้าไป“ที่นี่คือลานฟ้าที่ใช้สำหรับงานเปิดประเทศ” เจียงเหลียนอี๋ใช้จิตสำรวจแล้ว จึงรู้ว่าข้างในเป็นอย่างไร“ดูเหมือนจูเทียนจะควักกระเป๋าไม่น้อย” ลานฟ้าสร้างจากหยกขาวผลึก สิ่งนี้แม้แต่ในยุคโบราณก็มีไม่มาก แม้แต่เจียงเหลียนอี๋เองก็ไม่มีหากเจียงเหลียนอี๋ต้องการ ยังต้องนำทรายและวัสดุอื่นๆ ไปหาเซียนแห่งกาลเวลา เปลี่ยนทิศทางลมและอุณหภูมิ ขอให้เซียนแห่งกาลเวลาใช้ผลของการบำเพ็ญกาลเวลา สร้างหยกขาวผลึกสักชิ้น“อ้อ งั้นเดี๋ยวค่อยดูตอนจัดงานเปิดประเทศก็ได้” ลู่หยางกล่าวหากดูก่อนก็จะเสียความลึกลับ“ไปเดินเล่นที่ถนนนั้นกันไหม?” ลู่หยางชี้ไปที่ทางแคบอีกฝั่ง
“ดี”คนหนึ่งกับปีศาจหนึ่งเดินเข้าไปในทางแคบ ผู้อาวุโส
