ั้นที่ตรงกันความจริงลู่หยางอยากจะบอกว่า ในสำนักเวิ่นเต๋ายังมีอีกสามคนที่มีระดับใกล้เคียงกับเขาทั้งสอง อย่าเพิ่งรีบสรุปว่าเป็นพวกเขาทั้งคู่สิแต่พูดไปก็ไร้ประโยชน์ คนพวกนี้สมองไม่ดี แต่โชคดี เดาถูกหม่านกู่และอีกสองคนไม่ได้ปรากฏตัวในรอบชิงชนะเลิศขั้นแก่นทองคำ ผู้คนจึงยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับพวกเขานักลู่หยางหันหลังกลับเข้าโรงเตี๊ยมทันที ชิ่นเฟิงและคนอื่นๆ ไม่กล้าบุกเข้าโรงเตี๊ยม การด่าทอจะเสียภาพลักษณ์ พวกเขาจึงได้แต่โกรธแค้นและขวางประตูไว้“ทำไมกลับมาล่ะ?”เจียงเหลียนอี๋กำลังจะออกไปข้างนอก แต่กลับเห็นลู่หยางเดินกลับมา สีหน้าไร้อารมณ์“พลาดแล้ว มีคนจำข้าได้” ลู่หยางถอนหายใจ อธิบายสถานการณ์ที่ประตู และวิธีที่พวกเขาได้สร้างความแค้นกันในโบราณสุสานแห่งการสร้างสรรค์เจียงเหลียนอี๋รู้สึกลำบากใจ นางไม่สะดวกลงมือในเรื่องความแค้นระหว่างคนรุ่นหลัง
“หรือว่าข้าจะช่วยปลอมตัวให้เจ้าสักหน่อย?” เจียงเหลียนอี๋เป็นศิษย์ของเซียนอมตะ เทคนิคการปลอมตัวของนางยอดเยี่ยม แม้ความทรงจำจะหายไป แต่ทักษะยังอยู่“เช่นนั้นดีที่สุด!” ลู่หยางดีใจอย่างมากเจียงเหลียนอี๋ยื่นมือทั้งสองจับใบหน้าของลู่หยาง บีบนวดไปมาไม่นานลู่หยางก็กลายเป็นคนอีกคนหนึ่ง แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสก็จำไม่ได้ลู่หยางกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า คิดแล้วคิดอีก คิดจะปลอมตัวให้สมบูรณ์ จึงแบกดาบสักเล่ม“สมบูรณ์แบบ” ลู่หยางมองตัวเองในกระจกทองแดง ชูนิ้วโป้งให้ทั้งสองคนเดินออกจา
