เมื่อเงาของเซียนฉี่หลินหายไป ลวดลายบนหินบันทึกภาพดับ มอด ไม่ว่าจะถ่ายทอดพลังวิเศษเข้าไปอีกเท่าไร ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ หินบันทึกภาพกลายเป็ นก้อนหินไร ้ประโยชน์
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
เจียงเหลียนอี้แผ่สองแขนออก ค่อยๆ โอบกอดเซียนอมตะ ตบ หลังเบาๆ กระซิบ “อย่าร ้องไห้เลย ข้าเชื่อเจ้า”
“เล่าให้ข้าฟังได้ไหม ว่าในความทรงจ าของเจ้า ข้าเป็ นอย่างไร?”
ลู่หยางไม่อาจสัมผัสเซียนอมตะได้ เพราะวิญญาณของเขายัง ฝึกฝนไม่ถึงขั้น แต่สาหรับเจียงเหลียนอี้ เรื่องนี้ทาได้อย่างง่ายดาย
“อืม!”
เซียนอมตะพยักหน้าแรงๆ กลั้นน้าตาไว้
เจียงเหลียนอี้ลงจากเตียง เชิญเซียนอมตะและลู่หยางนั่งที่โต๊ะหิน ชงชาให้ดื่ม
ใบชาสีทองที่ขดงอค่อยๆ คลี่ออกในถ้วย หลักการมากมายแสดง ตัวในถ้วย ก่อนจะละลายหายไปหมด
นี่คือชาสาหรับเซียนอมตะโดยเฉพาะ
