ังสือ ‘บันทึกการสืบพันธุ์ของตระกูลนกกินรีและกระต่ายหยก’ นี่ เป็นผลการวิจัยของเซียนจิ้วชง ฉบับคัดลอกแจกเฉพาะพวกเราสี่คนเท่านั้น แม้แต่กึ่งเซียนก็ไม่มี”“ใครเป็นคนสร้างดินแดนลับแห่งนี้?” เซียนอมตะสงสัยลู่หยางฟังแล้วใจสั่นคำพูดของเซียนอมตะหมายความว่า ดินแดนลับแห่งนี้ไม่ได้สร้างโดยเผ่าปีศาจขั้นข้ามพิบัติ หรือแม้แต่กึ่งเซียน แต่เป็นหนึ่งในเซียนทั้งสี่ยุคโบราณ?!“ช่างเถอะ ยังมีชั้นที่สามไม่ใช่หรือ เจ้าพยายามลุยด่าน ไปถึงชั้นที่สามอาจจะมีเบาะแส”“แล้วถ้ายังหาเบาะแสไม่พบล่ะ?”เซียนอมตะยิ้มสดใส ฟันแปดซี่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ชูนิ้วโป้ง“ก็ไปหาที่เงียบๆ ให้ข้าซักเจ้าเด็กน้อยที่ชื่อหลัวหงนี่สักหน่อย!”ลู่หยางภาวนาให้พบเบาะแสในชั้นที่สามอัจฉริยะเผ่าปีศาจเลือกของมีค่าตามใจชอบ เอ้าอวี่ไม่ได้เลือกประสบการณ์การบำเพ็ญที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ แต่เลือกผลวิเศษที่ขจัดบาดแผลภายในหนึ่งผลเอ้าอวี่และคนอื่นๆ ถูกส่งออกจากโบราณสุสาน
ภายนอกโบราณสุสาน บรรยากาศหนักอึ้ง เผ่าปีศาจทั้งหมดมองตระกูลจิ้วอิงอย่างจ้องจะกินโบราณสุสานแห่งการสร้างสรรค์ที่เข้าได้เพียงครั้งเดียวในชีวิตไม่ได้รางวัลอะไรเลย ทั้งยังเชื่อคำลวงของซีหวิน ทำให้อัจฉริยะพันธมิตรเผ่าปีศาจถูกคัดออกทั้งหมดซีหวินหลบอยู่หลังเฒ่าผู้อาวุโส ตัวสั่นงันงก กลัวว่าจะโผล่ออกมาแล้วถูกลงมือเมื่อเห็นเอ้าอวี่และคนอื่นๆ ถูกส่งออกมา ผู้อาวุโสตระกูลหงส์นับจำนวนคน ถอนหายใจโล่งอก
