ดินแดนลับแห่งการสร้างสรรค์มีข้อจำกัดของกฎสวรรค์สองประการหนึ่ง ผู้ที่เคยเข้าดินแดนลับแห่งการสร้างสรรค์แล้ว ไม่สามารถเข้าเป็นครั้งที่สองได้สอง ผู้ที่เคยเข้าดินแดนลับแห่งการสร้างสรรค์แล้ว ไม่สามารถเปิดเผยเนื้อหาการทดสอบภายในให้ผู้อื่นฟังได้จุดประสงค์ของกฎทั้งสองนี้ล้วนเพื่อรับประกันความยุติธรรมของการทดสอบในดินแดนลับให้มากที่สุดด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าจะเป็นเผ่าปีศาจที่อยู่ในที่นี้ หรือมนุษย์เลือดบริสุทธิ์ ต่างก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับดินแดนลับแห่งการสร้างสรรค์เลยแต่กฎทั้งสองก็ไม่ได้เป็นข้อจำกัดเด็ดขาด หากศิษย์พี่ใหญ่อยู่ที่นี่ นางอาจเข้าออกดินแดนลับไปมาโดยไม่มีอุปสรรคใดๆแต่วิธีการนี้ยากเกินไป ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวเรียนรู้ตามไม่ได้“ดินแดนลับนี้มาจากยุคโบราณ น่าจะไม่ธรรมดา หาพันธมิตรสักคนดีไหม?” ลู่หยางเสนอ
ขั้นแก่นทองคำเป็นขั้นที่หล่อหลอมได้มากที่สุด การหล่อเกลาในขั้นแก่นทองคำเป็นอย่างไร สภาพการสร้างแก่นเป็นอย่างไร ล้วนส่งผลต่อชั่วชีวิตของผู้บำเพ็ญตัวอย่างที่ชัดเจนคือเซียนอมตะ แม้ว่าแก่นทองอมตะจะแตกออกเป็นทารกแรกกำเนิดแล้ว แต่อิทธิพลอันลึกซึ้งของแก่นทองอมตะยังคงสืบต่อจนถึงปัจจุบันดังนั้น ดินแดนลับแห่งการสร้างสรรค์จึงจำกัดขั้นวิทยายุทธ์ไว้ที่ขั้นแก่นทองคำลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวสำหรับเขตปีศาจแล้วถือเป็นคนนอก แม้พวกเขาจะสู้เก่ง แต่หากอัจฉริยะทุกเผ่าในเขตปีศาจรุมเข้าใส่ แม้มีแก่นทองอมตะก็ใช้ไม่ได้ผล
