ต้อเจียงยุคโบราณจ้องมองเงาร่างของฉงฉียุคโบราณผู้เป็นเพื่อนเก่า ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อยแม้จะเป็นเพียงการวางกลอุบาย เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ฉงฉียุคโบราณส่งมาแต่เขาก็ไม่หวาดกลัว ในเมื่อต่างเป็นกึ่งเซียนเหมือนกัน ใครจะด้อยกว่าใครได้อย่างไร แม้แต่ฉงฉียุคโบราณที่ยังมีชีวิตอยู่เขายังไม่กลัว จะกลัวอะไรกับฉงฉียุคโบราณที่ตายไปแล้ว“หากข้าไม่ให้เกียรติเล่า?”โครม——ฉงฉียุคโบราณไม่พูดพร ่าทำเพลง ตวัดอุ้งเท้าฟาดลงมา ราวกับฟาดแตงโมให้แตกกระจาย ก่อให้เกิดลมหมุนน่าสะพรึงกลัว กวาดไปทั่วสุสานฉงฉี“กล้าควบคุมตระกูลฉงฉีของข้า เจ้าคงเบื่อชีวิตเต็มทีแล้ว!”เทพจักรพรรดิปีศาจในแผ่นป้ายต่างระเบิดสลายตนแล้วตนเล่าภายใต้อุ้งเท้าของฉงฉียุคโบราณ พวกมันเป็นเพียงร่องรอยพลังที่ทิ้งไว้ในแผ่นป้าย จะต้านทานการโจมตีของฉงฉียุคโบราณได้อย่างไร
ต้อเจียงยุคโบราณไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย เขากระพือปีก ปะทะการโจมตีนี้โดยตรงฉงฉียุคโบราณนั้นตายไปนานแล้ว ส่วนต้อเจียงยุคโบราณอยู่ไกลถึงด้านตะวันออกของเขตปีศาจ กึ่งเซียนทั้งสองต่อสู้กันข้ามกาลเวลาและพื้นที่ ทั้งตระกูลฉงฉีต่างรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนครั้งนี้นอกสุสานฉงฉี เหล่าฉงฉีร่างใหญ่โตดั่งภูเขาต่างรู้สึกได้ถึงเสียงเรียกในสายเลือด พวกมันทรุดตัวลงราวกับเนินเขาถล่ม ก้มศีรษะคารวะไปทางสุสานในสุสานฉงฉี ต้อเจียงยุคโบราณหัวเราะร่า ไม่โจมตีอีกต่อไป“ท่านพี่จิ่นสือ พวกเราสองคนผูกพันดั่งพี่น้อง เ
