เพื่อนเก่าอยู่ในโลงไม่ไกลนัก พูดไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกเช่นไร
หากไม่หลอมรวมผลของการบำเพ็ญให้สมบูรณ์ อายุขัยก็ยังมีข้อจำกัด ฉงฉีเฒ่าไม่มีบาดแผลภายนอก ตายเพราะชราแต่นางก็ไม่เศร้าโศกนัก นางไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับฉงฉีเฒ่าฉงฉีเฒ่ายังชอบกินคนอยู่เรื่อย มาถึงยุคห้าเซียนยุคโบราณจึงเลิกกินคนดังนั้นเมื่อฉงฉีเฒ่าขอให้นางช่วยยืดอายุ นางจึงไม่ช่วย“ดูตรงนี้สิ มีตัวอักษร” ลู่หยางชี้ที่ฐานผนังที่มีตัวอักษรเล็กๆ หนึ่งบรรทัด พูดเบาๆ“เมิ่งโป่เทียนมาเที่ยวที่นี่ เมิ่งโป่เทียนคือใคร?”เมิ่งจิ่งโจวสีหน้าเก้อเขิน: “บิดาของข้า”ท่านเจ้าเผ่าเมิ่งยามหนุ่มเชื่อในคำสอนที่ว่าอ่านหนังสือหมื่นเล่มเดินทางหมื่นลี้ ท่องเที่ยวทั่วซีกโลกเหนือใต้ แม้ในเขตปีศาจก็ทิ้งรอยเท้าไว้ด้วยนิสัยของบิดา การทิ้งตัวอักษรเล็กๆ ไว้ที่นี่จึงเป็นเรื่องปกติที่สุดศิษย์พี่คนที่สามพยักหน้า: “ตัวอักษรบรรทัดนี้ตระกูลฉงฉีก็พบแล้ว”เมิ่งจิ่งโจว: “……”ไฉนเขตปีศาจอันตรายยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก?
ไม่ถูก ข้าหนีออกจากบ้านแล้ว ไม่ถือว่าเป็นคนตระกูลเมิ่งอีกต่อไปลู่หยางตบไหล่เมิ่งจิ่งโจว พูดอย่างจริงใจ: “ไม่ต้องกลัว หากพวกเราถูกตระกูลฉงฉีพบเข้า ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ให้ถ่วงเวลา”“นั่นคงไม่เป็นไร ตระกูลฉงฉีคงไม่ทำอะไรศิษย์น้องเมิ่งหรอก”ลู่หยางตกใจมาก ไม่คิดว่าตระกูลฉงฉีมีคุณธรรมสูงส่งถึงเพียงนี้สามารถตอบแทนความชั่วด้วยความดี“ตอบแทนความชั่วด้วยความดีไม่ถึงขนา
