ยุคโบราณ
ชั้นล่างสุดของทวีป ผู้บำเพ็ญที่มีความสามารถมาถึงชั้นล่างสุดของทวีปมีไม่น้อย แต่น้อยมากที่จะทำเช่นนี้ ไม่มีความคิดนี้ลู่หยางก็เช่นกัน เขาไม่เคยนึกมาก่อนว่าถ้าใช้วิชาย่นพื้นที่อย่างต่อเนื่อง ไปยังชั้นล่างสุดของทวีป จะได้เห็นอะไรจนกระทั่งศิษย์พี่คนที่สามพูดเช่นนั้น เขาถึงได้มุ่งปฏิบัติการชั้นล่างสุดของทวีปมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย ลู่หยางคิดจะใช้จิตตรวจสอบ แต่ถูกเซียนอมตะห้ามไว้“อย่าใช้จิตมอง ของพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะเข้าใจได้ มองทีเดียวสมองเจ้าก็รับไม่ไหว”ลู่หยางถอยห่างอย่างว่าง่าย เรื่องของเซียนให้เซียนจัดการ เขาไม่ยุ่งดีกว่า“ถอยให้ไกลหน่อย ข้ากลัวเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันกระทบเจ้า”เซียนอมตะเพิ่งเคยเห็นของแบบนี้ครั้งแรก จากคำบรรยายของกั่นเถียน สมบัติชิ้นนี้มีคุณสมบัติพิเศษคือทำลายไม่ได้ แต่ใครจะรู้ว่ามันมีความสามารถอื่นอีกไหม เช่น สะท้อนกลับ หักเหพลัง อะไรทำนองนี้
ลู่หยางถอยยิ่งกว่าเดิม“เจ้ารีบวิ่งไปไกลทำไมกัน?”เซียนอมตะเรียกลู่หยางกลับมา ลู่หยางกลับมาอย่างว่าง่าย เซียนอมตะใช้นิ้วแตะหน้าผากลู่หยางเบาๆ สองครั้ง จิตของเซียนเชื่อมโยงสองคนเข้าด้วยกันเช่นนี้แล้ว ไม่ว่าลู่หยางจะวิ่งไปไกลแค่ไหน ตราบใดที่ไม่หลุดพ้นจากขอบเขตจิตของเซียน ทั้งสองยังคงสนทนากันได้อย่างไรก็ตาม เพื่อป้องกันลู่หยางได้รับแรงกระเทือนทางจิตเซียนอมตะไม่ได้แบ่งปันมุมมองเหมือนครั้งก่อน“ได้ ตอนนี้ไปได้แล้ว”เซียนอม
