ไม่นับพวกเราสองคนเป็นตัวคนเสียจริงๆ” ลู่หยางถอนหายใจไม่เพียงพวกเขาสองคนตอนนี้อยู่ขั้นแก่นทองคำขั้นแปด แม้พวกเขาเป็นเพียงขั้นสร้างฐานตอนปลาย พวกผู้เฒ่าเหล่านี้ก็ไม่อาจสู้ได้“พูดมากไร้ประโยชน์ ดูฝีมือกันเถอะ!”พวกผู้เฒ่าไม่สนใจลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวด้านล่าง ต่างต่อสู้กันบนท้องฟ้าลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวหาว ฝีมือของพวกผู้เฒ่าขาดพื้นฐานอย่างร้ายแรง ช่องโหว่เต็มไปหมด ต่อสู้ไร้ความงดงามให้ชม ในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ แค่สุ่มเลือกผู้เข้าแข่งขันสองคนในรุ่นขั้นแก่นทองคำมาต่อสู้ ยังดูสนุกกว่านี้
หรือจะพูดว่า สุ่มเลือกผู้เข้าแข่งขันสองคนก็ยังเอาชนะคนพวกนี้ได้“ลองสักคน?”อยู่เฉยๆ ก็ไม่รู้จะทำอะไร ลู่หยางล้วงผลไม้สองลูกจากแผ่นหยกประจำตัว นี่คือผลไม้ที่ซื้อในย่านการค้า รูปร่างแปลกตา ว่ากันว่าเป็นผลผลิตพิเศษในเขตปีศาจ มีอายุการเก็บรักษาสั้นมาก เน่าเสียง่าย แต่รสชาติเยี่ยมยอดเมิ่งจิ่งโจวกัดผลไม้คำหนึ่ง น ้ากระเซ็นไกลสามจั้ง“โอ้โห พูดตามตรง รสชาตินี้ยอดเยี่ยม น ้าเยอะ หวานพอดี!”เมิ่งจิ่งโจวชมผลไม้ไม่หยุดปากลู่หยางถือผลไม้คิดครู่หนึ่ง ใช้วิชาแยกน ้า ในพริบตาเปลี่ยนผลไม้เป็นผลไม้อบแห้ง กัดคำหนึ่ง แม้ไม่มีน ้าแล้ว แต่แลกกับรสชาติที่หวานเข้มขึ้นทั้งสองกินผลไม้และผลไม้อบแห้ง รอการต่อสู้ด้านบนจบลงพวกเขาคือผู้ทรงพลังขั้นแก่นทองคำขั้นแปด ไหนเลยจะออกมือง่ายๆ ผู้ทรงพลังย่อมออกมือสุดท้ายกินผลไม้หลายลูกจนหมด การต่
