าะสายตาของตาที่สามไม่ได้อยู่ในปัจจุบัน แต่อยู่ในอนาคตเขารู้สึกได้ราง ๆ ว่าในอนาคตอันไกลโพ้น มีร่างงามยืนอยู่ในดินแดนเซียนแห่งนี้ แต่เขากลับมองไม่เห็นแม้แต่โครงร่างของร่างงามนั้น“มีสิ่งรบกวนอย่างรุนแรง!”“หืม? นั่นใครกัน?”เขารับรู้ได้ว่ายังมีคนอีกคนยืนอยู่ข้างเซียนอมตะ แต่คนผู้นี้อ่อนแอเกินกว่าจะมีคุณสมบัติปรากฏต่อหน้าเขาข้ามห้วงกาลเวลา
เขารู้สึกได้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ มีชิ้นส่วนของต้นไม้แห่งสวรรค์ห้อยอยู่ที่หน้าอก นั่นคือส่วนหนึ่งของร่างเขา“อนาคตของข้าไว้ใจคนผู้นี้มาก จึงมอบชิ้นส่วนของต้นไม้แห่งสวรรค์เป็นสิ่งยืนยันความไว้วางใจ?”“หรือว่าอนาคตของข้าถูกผนึก ให้ผู้บำเพ็ญน้อยผู้นี้ไปตามหาเซียนอมตะ?”เซียนแห่งกาลเวลาขมวดคิ้ว คาดเดาในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมา“เป็นอย่างไรบ้าง ███ พูดอะไรหรือเปล่า?” เซียนจิ้วชงรีบถามเซียนแห่งกาลเวลาส่ายหน้า “ไม่ได้ผล แค่ตาเซียนแห่งกาลเวลาอย่างเดียวยังไม่พอ”ตาเซียนแห่งกาลเวลาเป็นตาที่เขาสร้างจากผลการบำเพ็ญกาลเวลาเพื่อมองดูอดีตอนาคตปัจจุบัน ใช้แล้วมักได้ผลทุกครั้ง ไม่คิดว่าครั้งนี้จะไม่สำเร็จ“เป็นเพราะระยะทางไกลเกินไป หรือว่ามีอะไรบางอย่างกำลังขัดขวางอยู่?”เซียนแห่งกาลเวลาไม่ลังเลนาน เริ่มเปิดใช้ผลการบำเพ็ญกาลเวลา
ผลการบำเพ็ญกาลเวลาที่ถักทอด้วยกฎเกณฑ์กาลเวลานับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น ลอยขึ้นลง ราวกับโยกคลอนอยู่ในมหาสมุทรแห่งกาลเวลา ก่อให้เกิดระลอกคลื่นเวลา“อย่ามอง”ก่อนที่ผ
