ยนฉี่หลิน ส่วนเซียนแห่งกาลเวลานั่งอยู่อย่างอึดอัด คงกำลังคิดหาข้ออ้างเพื่อหนีไปอยู่“อ้าว เก้าชั้นกลับมาแล้วหรือ ตัดไม้อู่ถงเสร็จแล้วหรือ?” เซียนอมตะโผล่หน้าออกมา มีแป้งเปื้อนอยู่บนใบหน้า ยิ้มกว้างจากห้องครัวจนเซียนจิ้วชงตกใจจนแข็งทื่ออยู่กับที่เขาพยายามปิดกั้นกระแสพลังของตนเอง ไม่คาดคิดว่าจะถูกเซียนอมตะจับได้
“ตัดเสร็จแล้ว ใช้แรงไปมากทีเดียว” เขาเป็นผู้ผ่านมรสุมมามากมาย จึงตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว วางไม้อู่ถงที่แบกบนบ่าลง“พี่ใหญ่เก้าชั้นเหนื่อยแล้ว” อัจฉริยะตระกูลหงส์ยิ้มกว้างขณะขนไม้อู่ถงเข้าห้องครัว จากนั้นก็มีเสียงมังกรคำรามและหงส์ร้องดังไม่ขาดสาย ไม่รู้กำลังทำอาหารอะไรกันเซียนจิ้วชงตะโกนเสียงดัง “คนโง่เล่นหมากอย่างอิงเทียนกับเฉียนหลินสองคนนั้นไม่รู้ใครโกง อ้างว่าตัวเองไม่ได้เดินตานั้นเซียนแห่งกาลเวลาช่วยไปตัดสินหน่อย”เซียนแห่งกาลเวลามองเซียนจิ้วชงอย่างซาบซึ้ง เพื่อนดี เรายอมให้เกียรติเจ้าเป็นคนแรกที่บรรลุเป็นเซียนก็ไม่เสียเปล่า“ได้ ข้าจะไปทันที”แต่แล้วเซียนแห่งกาลเวลาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาเห็นเซียนจิ้วชงสีหน้าเคร่งเครียด ไม่เหมือนเพียงแค่ช่วยเขาหนี แต่เหมือนมีเรื่องสำคัญที่ต้องการความช่วยเหลือจากเขามีเรื่องอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือจากข้า แล้วยังต้องปิดบังเซียนอมตะด้วย?เซียนแห่งกาลเวลารู้สึกได้รางๆ ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นเซียนสองตนแรกที่บรรลุเป็นเซียนข้ามกาลอวกาศนับไม่ถ้วนกล
