เถาเหยาเยี่ยเห็นศิษย์พี่ลู่ชนะการต่อสู้ ดวงตาเปล่งประกายนำหน้าทุกคนปรบมือปรบๆๆๆ“การต่อสู้ครั้งนี้ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง!”เมิ่งจิ่งโจวกับหม่านกู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เช็ดคราบน ้ามันบนปากและมือ แล้วร่วมปรบมือด้วย“เอาชนะได้แต่ละครั้ง ไม่ใช่เรื่องง่าย” หลี่หาวเหรินไม่ใช่คู่ต่อสู้ระดับธรรมดา การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้ลู่หยางเหนื่อยไม่น้อย ร่างกายปวดระบมไปหมดหากไม่ใช่เพราะหลี่หาวเหรินขาดประสบการณ์สนามรบ วิถีโคจรไม่มากพอ คงไม่ถูกบีบด้วยการรวมพลังอาคมห้าธาตุจนต้องใช้วิชาเคลื่อนย้ายตัวตน พลังวิเศษหมดสิ้น ซ ้ายังอยู่ในสภาพมึนเมาจากก๊าซมีชีวิต“ศิษย์น้องหลี่ คราวหน้าต้องระวังมากกว่านี้ หากเปลี่ยนเป็นเจ้าเมิ่งนั่น ข้าไม่กล้าใช้วิธีนี้ลวงมันหรอก เจ้าสารเลวนั่นช่างเจ้าเล่ห์ ไม่มีทางโดนกลวิธีง่ายๆ เช่นนี้แน่”หลี่หาวเหริน “…”
ข้าได้รับการถ่ายทอดความทรงจำครึ่งหนึ่งจากชิ่นห่าวเหรินทำไมมาถึงท่านลู่กลับกลายเป็นขาดประสบการณ์ วิถีโคจรไม่มากพอเสียได้ชิ่นห่าวเหรินเป็นถึงผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่าง ได้รับความทรงจำครึ่งหนึ่งแล้ว อย่างน้อยก็ควรนับว่าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างครึ่งข้างสิแต่ก็นั่นแหละ เมื่อเปรียบกับศิษย์พี่ลู่และพี่เมิ่ง ความทรงจำของชิ่นห่าวเหรินก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนักหลี่หาวเหรินยืนจ้องร่างแยกที่ไหม้เกรียมของตน จมอยู่ในภวังค์ความคิด ถอนหายใจเบาๆ“ศิษย์พี่ลู่แกร่งกล้าจริงๆ”ลู่หยางเข้าใจความรู้สึกของหลี่หาวเหริน
