เมื่อเห็นท่าทีที่ไร้ความเกรงกลัวของเย่หนาน เหมียวอินและเหมียวชิงอีต่างก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน
แม้เหมียวฉานจะมิได้เอ่ยปากตำหนิ แต่แววตาของนางก็ฉายชัดถึงความไม่พอใจ
ทว่าเย่หนานหาได้ใส่ใจสายตาเหล่านั้นไม่ เขาทำตัวสบาย ๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน
วิหคยักษ์ขนสีเทาค่อย ๆ ร่อนลงจอดบนพื้น เย่หนานและสองสาวก้าวเท้าขึ้นไปยืนบนหลังของมันอย่างมั่นคง
ประหลาดนัก… เจ้าหนุ่มนี่ไม่ยักจะโดนเสี่ยวฮุยสะบัดตกจากหลังเหมียวฉานลอบมองด้วยความฉงน
เสี่ยวฮุยคือนามของวิหคยักษ์ตัวนี้
นอกจากระดับสูงของสำนักแล้ว คนนอกแทบไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้เสี่ยวฮุยได้เลย ยิ่งเรื่องขึ้นไปขี่บนหลังยิ่งไม่ต้องพูดถึง
อาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากกฎของสำนัก เสี่ยวฮุยจึงไม่ชอบสุงสิงกับผู้ฝึกตนภายนอก หากมีใครกล้าเข้าใกล้มันมักจะแสดงความเกรี้ยวกราดออกมาทันที โดยเฉพาะกับคนที่มีระดับพลังต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างเย่หนานที่อยู่เพียงขอบเขตกลั่นลมปราณ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม เสี่ยวฮุยสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ยอมให้เย่หนานเหยียบย่ำบนศีรษะและแผ่นหลังของมันโดยไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านใด ๆ
นกตัวใหญ่ดีแฮะ ถ้าข้ามีสักตัวก็คงดีเย่หนานเปรยขึ้นด้วย
