อม“ก็พอได้ ชนะเจ้าไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก” เมิ่งจิ่งโจวยิ้มพลางกล่าว
หยวนกังโกรธจนขำ “ช่างกล้าจริง! นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินคนพูดว่าจะชนะข้าในเรื่องวิชาหลอม! เช่นนั้นก็เข้าร่วมเถอะ แล้วข้าจะได้ดูน ้าหนักของพวกเจ้า!”ไป๋หมิงรู้สึกสงสัย แอบส่งเสียงสื่อจิตไปหาหม่านกู่และเถาเหยาเยี่ย “พวกเขาสองคนรู้วิชาหลอมจริงๆ หรือ?”หม่านกู่ส่ายหน้าอย่างงุนงง ส่วนเถาเหยาเยี่ยกลับเงียบไป นึกถึงการทดสอบเข้าสำนักเมื่อสองปีก่อนท่าทีของสองคนทำให้ไป๋หมิงยิ่งสงสัยหยวนกังส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ลูกน้องหยิบวัตถุดิบสำหรับหลอมออกมาจากแผ่นหยกประจำตัวมากมาย: เหล็กกล้า ไม้เหล็กมรกต น ้าบริสุทธิ์หยิน……“นี่คือวัตถุดิบสำหรับหลอม ระหว่างการแข่งขันสามารถใช้ได้ตามใจชอบ วัตถุดิบทั่วไปไม่จำกัด แต่วัตถุดิบล ้าค่ามีจำนวนจำกัดระหว่างการแข่งขันก็ขึ้นอยู่กับว่าใครแย่งได้ก่อน”ลู่หยางเย้าแหย่ “ไม่เคยเห็นการแข่งขันที่ยุติธรรมเช่นนี้มาก่อนการแข่งขันนี้เจ้าเป็นคนเสนอ เนื้อหาการแข่งขันเจ้าเป็นคนกำหนดตอนนี้ยังบอกว่าวัตถุดิบหลอมไม่พอต้องแย่งกัน ข้าใช้เวทมนตร์เล็กน้อย เจ้าคงไม่ว่าอะไรกระมัง”หยวนกังราวกับไม่ได้ยินการเย้าแหย่ของลู่หยาง ถามอย่างเรียบเฉย “ตามใจ เจ้ายังจะแข่งอยู่หรือไม่?”
รอยยิ้มบนใบหน้าลู่หยางไม่จางหาย “แข่งสิ แน่นอนว่าต้องแข่งไม่แข่งแล้วจะให้เจ้ารู้ถึงฝีมือวิชาหลอมของพวกเราได้อย่างไรเนื่องจากเป็นการแข่งขัน รางวัลคืออะไรล่ะ คงไม
