งจารึกอักษรสองตัว “โม่หลี่”ลู่หยาง: “……”ต้องบอกว่าสมแล้วที่เป็นศิษย์พี่จากเขาตานติ่ง ทำอะไรก็มีสไตล์ต่างจากคนทั่วไป
หลังช่วยหญิงมีครรภ์คลอดลูกแล้ว ก็ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกเรือเหาะมาถึงสำนักเวิ่นเต๋าอย่างราบรื่น“น้องหลานถิง ลาก่อน!”“ลาก่อน!”ลู่หยางและหลานถิงโบกมือลากันเรือเหาะลำนี้มีจุดจอดทั้งสำนักเวิ่นเต๋าและสำนักวังเซียนเยว่กุยเมื่อไปถึงสำนักเวิ่นเต๋า พอเข้าไปในเขตหลัก ก็พบกับศิษย์น้องชื่อเมิ่งจิ่งโจวเดินผ่านมา“เจ้าออกจากภวังค์แล้วหรือ?” ลู่หยางเรียกเมิ่งจิ่งโจวไว้ทันที“ภวังค์?” เมิ่งจิ่งโจวงุนงงเถาเหยาเยี่ยยิ้ม “พี่เมิ่งลืมแล้วหรือ? สองสามวันก่อน ข้าต้องไปทำภารกิจ อยากชวนท่านกับพี่ลู่หยางไปด้วย แต่ตอนนั้นท่านกำลังเข้าภวังค์อยู่ สุดท้ายก็มีแค่ข้ากับพี่ลู่หยางไปทำภารกิจด้วยกัน”เผชิญกับสายตาสงบแต่แฝงการข่มขู่เล็กน้อยของเถาเหยาเยี่ยเมิ่งจิ่งโจวทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกออก“อ๋อ ใช่ ช่วงนั้นข้าเข้าภวังค์จริงๆ เพิ่งออกจากภวังค์ สมองยังมึนๆ อยู่”
