ด้ก็เลือกที่จะนั่งเรือเหาะชายร่างสูงใหญ่ล้อมพวกลู่หยางทั้งสามคนไว้ ไม่สนใจลู่หยางและหลานถิง มองไปที่เถาเหยาเยี่ย ดวงตาแฝงความโลภที่แทบมองไม่เห็น“ท่านผู้บำเพ็ญ ดูเหมือนท่านจะมีลิ่นซือไม่น้อยนะ?”“ลิ่นซือมากเช่นนี้ถือไว้ไม่ปลอดภัย ให้พวกเราช่วยเก็บรักษาดีไหม?”“พวกท่านจะทำอะไร!” เถาเหยาเยี่ยถามอย่างระแวดระวัง ลอบแตะแผ่นหยกประจำตัว เตรียมใช้วัตถุวิเศษได้ทุกเมื่ออีกฝ่ายอาจอยู่ในขั้นทารกแรกกำเนิดก็ตามที แต่นางไม่กลัวหรอกชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนนำหน้าหัวเราะเสียงเย็นสองที ไม่ปิดบังเจตนาอีกต่อไป“ผู้บำเพ็ญเคยคิดจะฝากลิ่นซือไว้ที่สมาคมการเงินลั่วตี้ของพวกเราไหม? มีดอกเบี้ยร้อยละห้าต่อปี”
