เหยาเยี่ยเช่นกัน หญิงซักผ้างงงวยเหลือเกิน ไม่เข้าใจว่าผู้บำเพ็ญหนุ่มคนนั้นมีเสน่ห์อะไรถึงทำให้สาวงามสองคนนี้หลงใหลเพียงนี้……“ศิษย์พี่ลู่หยาง ในที่สุดก็พบท่านแล้ว”
หญิงซักผ้าแยกร่างเป็นสอง เปลี่ยนเป็นรูปร่างของหลานถิงและเถาเหยาเยี่ย ทำท่าทางหวาดกลัวพลางวิ่งเข้าหาลู่หยางสองร่างโถมเข้าใส่ลู่หยาง ทำให้เขางุนงงไม่รู้จะทำอย่างไรดีเขาไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน“เถาเหยาเยี่ย” น ้าตาคลอหน่วย แก้มชมพูดั่งดอกท้อ ซบอกลู่หยางมองขึ้นไปด้วยสายตาเย้ายวน “ศิษย์พี่ลู่หยาง ที่จริงแล้วข้ามาตลอด……”“หลานถิง” รีบพูดแทรกอย่างร้อนรน “ที่จริงน้องหญิงก็……”ลู่หยางยกมือขึ้น ขัดจังหวะคำพูดของทั้งสอง “ศิษย์น้องทั้งสองศิษย์พี่เข้าใจความรู้สึกของพวกเจ้า แต่พวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ไม่ควรกระทำเช่นนี้ เป็นการผิดศีลธรรม ผู้คนจะมองพวกเราอย่างไร?”“เถาเหยาเยี่ย” มีความมุ่งมั่นในสายตา “ศิษย์พี่ ข้าไม่กลัวสายตาของผู้คน!”“หลานถิง” กล่าวเสริมอย่างร้อนรน “ใช่แล้วศิษย์พี่ สายตาของผู้คนมิอาจทำอะไรพวกเราได้ พวกเราใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง จำเป็นด้วยหรือที่ต้องสนใจสายตาของผู้คน สายตาผู้คนเอาแน่เอานอนได้หรือ?”
ลู่หยางยิ่งอึดอัด รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสม “แต่วิทยายุทธ์ของข้ายังไม่พอ ประสบการณ์ยังน้อย เกรงว่าจะไม่ใช่อย่างที่ศิษย์น้องทั้งสองคิดว่าสมบูรณ์แบบ”“ไม่เป็นไรศิษย์พี่ ไม่สมบูรณ์แบบก็ยังดี”“ใช่แล้วๆ ที่ไหนมีคนสมบูรณ์แบ
