“เจ้าบ้า โจรเฒ่าปู้อวี่หนีเร็วนัก!”“พวกเจ้าลงมือเร็วเกินไป ข้าเตือนแล้วว่าต้องรอให้เขาออกจากสำนักเวิ่นเต๋าก่อนค่อยลงมือ! พวกเจ้ากลับรีบโผล่หน้าออกมาก็โจมตีทันที อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ข้าก็หนีเหมือนกัน!”“ช่วยไม่ได้ เห็นศัตรูแล้วอารมณ์พลุ่งพล่าน อดไม่ได้”“แล้วตอนนี้เจ้าว่าควรทำอย่างไร?”“มีวิธีอยู่ ก็ไม่แน่ใจว่าจะได้ผลหรือเปล่า”“วิธีอะไร?”“เจ้าอย่าลืมสิ พวกเรามาขอบุตรเขยนะ…”……นึกถึงการโจมตีอย่างหนาแน่นเมื่อครู่ ท่านเต๋าปู้อวี่ใจหวิวๆ หากโดนเข้าสักรอบ จะหลุดผิวหนังหรือเสียชีวิตก็บอกยาก“สมาคมการค้าพวกนั้นก็เหลือเกิน ที่ไหนมีการต้อนรับลูกค้าแบบนี้ ข้าไปซื้อเงินประกันพวกเขายังไม่ขายให้!”ท่านเต๋าปู้อวี่โมโหไม่น้อย รู้สึกว่าพวกสมาคมการค้านั้นไม่ใช่พ่อค้าที่ดี มีเงินก็ไม่ยอมรับ ทั้งที่เขาอยากซื้อเงินประกันที่แพงที่สุด
……“ที่แท้นี่คือวิธีบรรลุธรรมในวิถีกระบี่ที่ถูกต้อง”ลู่หยางออกจากภาวะบรรลุธรรม รู้สึกว่าความเข้าใจในวิถีกระบี่ของตนก้าวไปอีกขั้น รองประมุขลู่ผู้เคยต่อสู้เสมอกับตนเมื่อสามเดือนก่อนคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตนอีกต่อไป!เขาลืมตาขึ้น เห็นศิษย์พี่ใหญ่ถือซองจดหมายสีแดงมากมายเดินเข้ามาหา ยื่นให้เขา“นี่คืออะไรขอรับ?”“บัตรเชิญจากขบวนขอแต่งงาน หวังว่าจะเข้าสำนักเวิ่นเต๋าและเจรจาเรื่องการแต่งงานกับเจ้าโดยตรง”ลู่หยางหยิบบัตรเชิญใบหนึ่งขึ้นมา ด้านบนระบุว่ามาจากสำนักอันดับหนึ่งวัดม้าขาว“…… ข้าได้ร
