เล่าว่า ในยุคโบราณมียาวิเศษชนิดหนึ่ง ชื่อยาประสิทธิ์บุตร ลู่หยาง เจ้าเคยเห็นสูตรยานี้มาแล้ว”“เพียงแค่กินยาประสิทธิ์บุตร ให้ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่โชคร้ายนั้นตั้งครรภ์ ด้วยเหตุผลด้านมนุษยธรรม ตอนโจมตีเขาก็คงไม่ใช้ฤทธิ์รุนแรงเกินไป”“…… ผู้บำเพ็ญคนนั้นเป็นผู้ชาย มีวิธีอื่นไหมขอรับ?”“ก็อาจจะขอให้เขาเหลือร่างกายไว้ทั้งชุด รออีกสองสามหมื่นปีหรือสองสามแสนปี ร่างกายอาจจะเกิดความรู้สึกนึกคิด เท่ากับฟื้นคืนชีพ แต่นี่เป็นเพียงตำนาน ใครจะรู้ล่ะว่าคนที่ฟื้นคืนชีพยังเป็นคนคนเดิมหรือเปล่า”“มีแผนที่น่าเชื่อถือกว่านี้ไหมขอรับ?”
“ก็มี ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่เจ้าพูดถึงคงทำความชั่วมากมายบาปหนา แจ้งทางการให้จับกุม แม้จะเสียอิสรภาพ แต่อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้”ลู่หยางและศิษย์พี่ใหญ่คิดว่านี่เป็นแผนที่ใช้ได้“เอ้า พวกเจ้าอยู่นี่นี่เอง” ท่านเต๋าปู้อวี่พบลู่หยางและศิษย์พี่ใหญ่ในโรงปรุงยา เขาขอยาบำรุงร่างกายชั้นยอดจากผู้อาวุโสที่เจ็ดไปหลายขวด“พอดีจะบอกพวกเจ้า ข้าจะไปล่ะ”ลู่หยางตกใจมาก เขายังไม่ทันตัดสินใจจะเป็นคนอกตัญญูทำร้ายอาจารย์ อาจารย์กลับคิดจะไปเองเสียแล้ว?“ท่านไม่กลัวคนที่ประตูแล้วหรือ?”“สู้คงสู้ไม่ได้ แต่อาจารย์มีวิธีอื่น”“วิธีอะไร?”“อาจารย์ให้พี่ใหญ่ของเจ้าออกจากสำนักเวิ่นเต๋า ไปทำให้เกิดเรื่องที่แคว้นข้างเคียง ให้พวกนั้นคิดว่าข้าออกจากสำนักเวิ่นเต๋าแล้วตอนที่พวกนั้นรีบโผล่ไปแคว้นข้างเคียง อาจา
