้นลู่หยาง เมิ่งจิ่งโจว เถาเหยาเยี่ย หม่านกู่ หลานถิง ไป๋หมิงเหยียนเทียนจื้อ…“หกท่าสั่นสะเทือนฟ้า!” เมิ่งจิ่งโจวตะโกนลั่น เสียงดังกลบเสียงพิณ ก้าวใหญ่ขึ้นหน้า หมัดสีทองสว่างเจิดจ้า เสียดสีกับอากาศจนเกิดประกายไฟแก่นทองคำโสดสองดวงหมุนวน วิชามายายัญหญิงใดๆ ล้วนไร้ผลสิ่งเดียวที่เป็นอันตรายต่อเขาคือเสียงพิณ ที่ทำให้ฝีเท้าเชื่องช้าการเคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่ว แต่ด้วยความที่เขาเป็นผู้บำเพ็ญร่างกาย ร่างกายแข็งแกร่ง แม้แต่ลู่หยางก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาโดยตรงการควบคุมในระดับนี้ สำหรับเขาแล้วเป็นเพียงฝนพรำบางๆเท่านั้น ประสิทธิภาพแทบไม่มีใบ้เมิ่งอินไม่คาดคิดว่าวิชาอันเป็นความภาคภูมิใจของตนจะไม่ส่งผลต่อเมิ่งจิ่งโจว นางยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นหมัดขนาดเท่าถุงทรายฟาดลงบนใบหน้า เสียงดังปึง ร่างกระแทกพื้น ฟังแล้วรู้สึกเจ็บแทน
เมิ่งจิ่งโจวชนะ“ศิษย์น้อง ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เมิ่งจิ่งโจวมีน ้าใจช่วยพยุงใบ้เมิ่งอินขึ้นมา เวลาแข่งขันเป็นคู่ต่อสู้ ลงมือต้องเฉียบขาด แต่เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลง ก็กลับเป็นเพื่อนร่วมทางที่คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันใบ้เมิ่งอินมองเมิ่งจิ่งโจวด้วยสายตาหวานซึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่นางพบผู้บำเพ็ญชายที่เก่งกล้าเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญชายที่เคยพบเจอล้วนคอตกหัวเราะเก้อกับนาง กลัวว่านางจะอ่านใจออกมีเพียงเมิ่งจิ่งโจวที่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กับนาง“ตอนข้าเริ่มบำเพ็ญ ได้สาบานต่อชื่อสำนักว่า ใครชนะข้า ข้าจะแ
