ำและซำกศพมีชีวิต จ ำเป็นต้องจบกำรต่อสู้อย่ำงรวดเร็ว“แปะ แปะ แปะ——”เสียงปรบมือโดดเดี่ยวดังมำจำกด้ำนล่ำงเวที ทั้งจ้ำวปั้วและผู้ชมต่ำงหันไปมองตำมเสียงด้วยควำมสงสัยผู้ที่ปรบมือมีใบหน้ำเหมือนกับหลี่หำวเหรินบนเวทีทุกประกำรมันคือหลี่หำวเหรินอีกคน!เป็นไปได้อย่ำงไร ไม่ใช่ว่ำหลี่หำวเหรินอยู่บนเวทีหรอกหรือ?มีเพียงเจ้ำส ำนักและผู้อำวุโสจำกส ำนักใหญ่ๆ เท่ำนั้นที่ยิ้มบำงๆดูเหมือนจะเข้ำใจเรื่องรำวทั้งหมด“ศิษย์น้องจ้ำว ต่อสู้ได้ดีมำก ดูเหมือนว่ำร่ำงแยกเพียงร่ำงเดียวของข้ำไม่อำจเอำชนะเจ้ำได้จริงๆ”“ร่ำงแยก?” จ้ำวปั้วขมวดคิ้ว ยังไม่เข้ำใจว่ำหลี่หำวเหรินท ำเช่นนี้ได้อย่ำงไรเป็นร่ำงแยกไม้เหมือนกับที่ศิษย์พี่ลู่หยำงใช้หรือไม่หลี่หำวเหรินอธิบำยอย่ำงละเอียด “แก่นทองค ำของข้ำมีชื่อว่ำแก่นทองค ำฟื้นชีพ ตำมชื่อก็คือ สำมำรถท ำให้แขนขำที่ขำดงอกใหม่ ศีรษะที่ถูกตัดก็งอกใหม่ ขำที่ขำดก็งอกใหม่”
“ถ้ำเช่นนั้น ข้ำตัดร่ำงกำยทั้งหมด ก็จะสำมำรถประกอบเป็นร่ำงกำยสมบูรณ์อีกร่ำงหนึ่งได้หรือ?”ม่ำนตำของจ้ำวปั้วหดเล็ก ยังมีวิธีเช่นนี้ด้วยหรือ?!“จำกนั้นข้ำก็ขอค ำแนะน ำเรื่องวิชำควบคุมศพจำกศิษย์พี่หม่ำนข้ำใช้วิชำควบคุมศพควบคุมศพของข้ำเอง แม้พลังจะไม่เท่ำร่ำงจริงแต่ก็มีพลังกำรต่อสู้รำวเจ็ดแปดส่วนของร่ำงจริง”หลี่หำวเหรินมุมปำกยกยิ้ม ดุจสำยลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ “เมื่อร่ำงแยกของข้ำไม่อำจเอำชนะเจ้ำได้ หำกข้ำและร่ำงแยกโจมตีพร้อมกันเจ้ำจะจ
