พวกเจ้าจะกินอะไรไหม เดี๋ยวข้าจะย่างของอร่อยให้กิน!เย่หนานยิ้มร่า หันไปถามสองสาว
ได้เจ้าค่ะ รบกวนท่านผู้อาวุโสด้วยเจ้าค่ะเหมียวอินและเหมียวชิงอีไม่กล้าปฏิเสธ
ในเมื่อผู้อาวุโสเอ่ยชวน มีหรือที่ผู้น้อยจะกล้าขัดใจ
ไม่นานนัก ท่ามกลางสายตางุนงงของสองสาว
เย่หนานหยิบขวดโหลเล็ก ๆ นับสิบใบออกมาจากแหวนมิติ ตามด้วยโครงเหล็กรูปร่างประหลาดที่พวกนางไม่เคยเห็นมาก่อน แม้กระทั่งมีดทำครัวก็ยังมี
เห็นภาพนี้ ทั้งสองสาวต่างหันมองหน้ากัน
เดิมทีพวกนางคิดว่าเย่หนานคงพกแค่เสบียงกรังติดตัวมาบ้าง อย่าว่าแต่เย่หนานเลย แม้แต่พวกนางที่บรรลุขอบเขตการบำเพ็ญเพียรระดับสูงแล้ว ก็แทบจะไม่แตะต้องอาหารของปุถุชนอีก
แต่เย่หนานกลับเตรียมอุปกรณ์ครัวมาครบชุดประหนึ่งจะเปิดร้านอาหารกลางป่า ช่างทุ่มเทกับการกินเสียจริง
เย่หนานผูกผ้ากันเปื้อนอย่างคล่องแคล่ว สวมวิญญาณพ่อครัวหัวป่าก์ลงมือเตรียมวัตถุดิบอย่างขะมักเขม้น
ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่าแสงไฟจากกองฟืนยังสว่างไม่พอ
วูบ!
พริบตาถัดมา ลูกแก้วสีฟ้าใสขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกก็ปรากฏขึ้นในมือของเย่หนาน
ทันทีที่ลูกแก้วสีฟ้าปรากฏ แสงสว่างจ้าดุจเวลากลางวันก็สาดส่องไปทั่วบริเวณรัศมีหลายสิบเมตร
เหมียวอิน
