บนพื้น เศษกระเบื้องประกอบเป็นพื้นที่ปิดล้อม กักขังทั้งสองคนไว้ภายใน เขายังใช้พลังรูปแบบของผลการบำเพ็ญเป็นเค้า ตัดขาดการเชื่อมต่อระหว่างเซียนอมตะชายกับโลกภายนอก……“วันนี้ธุรกิจไม่เลว เซียนคงจะ…” ประมุขกำลังร้อยเนื้อพลางกล่าวจู่ๆ ก็ชะงักเซียน? เซียนอะไร?
ประมุขมองไปรอบร้าน ลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย อาจารย์เกาและอาจารย์หลิวยุ่งวุ่นวาย ผู้อาวุโสหลายคนของลัทธิหิ้วจาน ล้างจาน เสิร์ฟอาหาร ผีหญิงงามทั้งสามเชิญลูกค้าหน้าประตู“พี่เกา พี่หลิว พวกเจ้ารู้สึกไหมว่าขาดใครไปสักคน?”อาจารย์เกาและอาจารย์หลิวมองรอบหนึ่ง งุนงงสงสัย “ไม่นี่ ทุกคนอยู่ครบแล้วไม่ใช่หรือ?”“เป็นเช่นนั้นหรือ?” ประมุขขมวดคิ้วแน่น แล้วค่อยๆ คลายออก“คงเป็นข้าจำผิดเอง”……“ศัตรู!”เซียนอมตะชายถูกอาจารย์หลวงเอาเปรียบ ถูกกักในพื้นที่เล็กๆที่สร้างขึ้นชั่วคราว อาการของอีกฝ่ายชัดเจนว่าต้องการสังหารเขาคิดว่าข้าจะให้รังแกง่ายๆ หรือ?เซียนอมตะชายเปล่งเสียงร้องใสกังวาน แสงสีทองสายเล็กๆ พุ่งออกมา สร้างระลอกคลื่นในอากาศ ราวกับกระบี่แห่งฟ้าในห้วงแห่งภัยพิบัติ ตัดขาดรากฐานของสรรพสิ่งมีชีวิต“กระบี่แห่งฟ้าช่างน่ากลัว แต่โชคชะตาอยู่กับแคว้นต้าอวี๋ข้าดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งฮุ่นตุน!”
อาจารย์หลวงเปล่งเสียงต ่า จุดกลางหว่างคิ้วพุ่งออกดอกบัวที่ล้อมด้วยไอฮุ่นตุน กลีบดอกเปล่งรัศมีสีขาว รัศมีราวกับกระแสธารเชี่ยวกราก ไหลไม่หยุดยั้ง ส่องสว่างทั่วทิศ หลอมละลายแสงสี
