ลงเวลำของสิ่งที่ห่อคลุมไว้ ของชิ้นนี้เขำหวงนักหวงหนำ ถ้ำไม่ใช่ข้ำกับพี่ใหญ่ช่วยกันขอ เขำก็ไม่ยอมให้ยืมหรอก!” ท่ำนป้ำป๋ำบ่น ไม่พอใจในควำมขี้เหนียวของผู้อำวุโสที่ห้ำเขำไม่นึกหรอกว่ำ ตอนที่เขำดูแลสวนยำนั้น ยังขี้เหนียวกว่ำผู้อำวุโสที่ห้ำเสียอีก ใครแอบเด็ดสมุนไพรไปแค่หนึ่งสองกิ่ง เหมือนเอำชีวิตเขำไปทั้งชีวิต“ผู้อำวุโสใหญ่ก็ร่วมด้วยหรือ?”จะว่ำอย่ำงไรดี เมื่อลู่หยำงรับรู้ข่ำวนี้แล้ว ไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อยกลับรู้สึกว่ำมันสมเหตุสมผลเสียด้วยซ ้ำ“ไปกันเถอะ จับคนที่ไม่รู้จักทั้งหมดเข้ำมำ”
อวี้จือไม่สนใจกำรกระท ำของท่ำนป้ำป๋ำ พฤติกรรมของท่ำนป้ำป๋ำไม่ได้ก่อให้เกิดอันตรำย และไม่ท ำให้ส ำนักเวิ่นเต๋ำเสื่อมเสีย จึงเข้ำเกณฑ์กำรจัดงำนอีกอย่ำง ตอนนี้ยังมีเรื่องส ำคัญกว่ำที่ต้องท ำนำงตัดสินใจลงมือในครำวเดียว จับทุกคนเข้ำไปในกล่อง และหำควำมกระจ่ำงว่ำพวกผู้บ ำเพ็ญแปลกหน้ำเหล่ำนี้ต้องกำรอะไร“ไปกัน!” มีอวี้จืออยู่ด้วย ลู่หยำงจึงกล้ำขึ้นมำ เขำในฐำนะผู้รักษำกำรแทนผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนัก กำรจับผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงสักสองสำมคนถือเป็นเรื่องเล็กศิษย์พี่น้องทั้งสองถือกล่องบีบแสง อำละวำดไปทั่วส ำนักเวิ่นเต๋ำจับผู้บ ำเพ็ญแปลกหน้ำเข้ำไปในกล่องทั้งหมดแม้แต่ผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติก็ไม่ได้รับกำรยกเว้นกล่องบีบแสงคือสมบัติล ้ำค่ำที่สืบทอดกันมำหมื่นปีของส ำนักวังเซียนเยว่กุย ผ่ำนกำรเสริมพลังโดยเจ้ำส ำนักและผู้อำวุโส
