ลู่หยางคิดว่าบางทีควรทรยศต่อหลัวหงเซียดี เขาเดินไปกับศิษย์พี่ใหญ่ ความกดดันช่างมหาศาลศิษย์พี่ใหญ่รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้างดงามเลิศ แววตาเย็นชา ไม่ว่าจะต่อเพศเดียวกันหรือต่างเพศ ล้วนมีแรงดึงดูดอย่างมากนางเดินอยู่บนถนน สายตาของอัจฉริยะทั้งหลายล้วนมองตามไม่วางตามีแต่คนภายนอกที่เหลียวมอง ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าไม่มีใครกล้ามองศิษย์พี่ใหญ่ลู่หยางกำลังจะอายุครบสิบแปด ส่วนสูงหนึ่งเมตรแปดสิบ สูงกว่าศิษย์พี่ใหญ่ครึ่งศีรษะ แต่เมื่อยืนข้างศิษย์พี่ใหญ่ กลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายตัวเตี้ย“การแข่งขันกินเก่ง ค่าสมัครหนึ่งพันลิ่นซือ สิบคนแข่งขันเป็นกลุ่ม!”“การแข่งขันกินเก่งงั้นหรือ?” ลู่หยางแปลกใจเล็กน้อย ผู้บำเพ็ญเซียนสามารถย่อยสิ่งที่กินเข้าไปได้อย่างรวดเร็ว แล้วจะแข่งกันไปถึงเมื่อไหร่?เขาเหลือบมอง เห็นบนโต๊ะอาหารวางยาอดอาหารเป็นภูเขา
ลู่หยาง “…”“จับรางวัลยาวิเศษ หนึ่งพันลิ่นซือหรือสิบแต้มสะสมต่อหนึ่งครั้งสิบครั้งรับรองได้ยาเกรดดี หนึ่งร้อยครั้งรับรองได้ยาปรุงฝานยุน!”ศิษย์พี่จากเขาตานติ่งตะโกนป่าวประกาศ ดึงดูดความสนใจของลู่หยางลู่หยางสังเกตเห็นศิษย์พี่ใหญ่ดูเหมือนจะสนใจ จึงเสนอด้วยความกระตือรือร้น “ข้าจะลองสักสองสามครั้ง ศิษย์พี่ใหญ่ท่านจะลองหรือไม่?”ศิษย์พี่ใหญ่จ้องลู่หยางอย่างเย็นชา เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า“ดีเหมือนกัน”ศิษย์พี่จากเขาตานติ่งเห็นว่าเป็นรักษาการเจ้าสำนักกับศิษย์พี่ใหญ่ ท่าทีอบอุ่นมา
