นางได้หลายครั้ง นับว่าหายาก ในทางตรงกันข้าม เซียนอิงเทียนอีก
ฝ่ายกลับรับการโจมตีตรงๆ การเคลื่อนไหวด้อยกว่าสักหน่อย
นางรู้สึกบางอย่าง จึงสังเกตการเคลื่อนไหวของเซียนฉี่หลินอย่าง
ละเอียด แล้วคิดค้น “วิชาก้าวเท้าฉี่หลิน”
หลัวหงเซียเห็นว่าโจมตีเซียนอมตะไม่ถูกสักที่ จึงร่ายมือเปลี่ยน
ท่า ลำแสงกรวยราวสายฝน ไม่รู้จบสิ้น ต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เผชิญกับการโจมตีที่ไม่อาจหลบเลี่ยง เซียนอมตะกระทืบเท้า ดิน
เหลืองใต้เท้าราวกับคลื่น ซัดขึ้นลง ซ้อนทับกัน ก่อเป็นสึนามิดิน
เหลือง ถาโถมอย่างบ้าคลั่ง มุ่งท่วมนางให้มิดก่อนที่ลำแสงกรวยจะ
ตกลงมา
นางยื่นนิ้วชี้ออกไปหนึ่งนิ้ว แตะเบาๆ บนดินเหลือง ดินเหลือง
พลันเปลี่ยนเป็นแข็งราวเหล็กกล้า ไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป ต้าน
ลำแสงกรวยเหมือนฝนเอาไว้
“วิชาชี้ดินเป็นเหล็ก?!” หลัวหงเซียอุทานด้วยความประหลาดใจ
ไม่คิดว่าลู่หยางจะใช้วิชานี้ได้
แต่แล้วนางก็แค่นหัวเราะเย็นชา รู้จักวิชาโบราณแล้วจะอย่างไร
“พระจันทร์ร่วงสู่โลกมนุษย์!” พระจันทร์หล่นลงมาเสียงดัง
กึกก้อง พุ่งเข้าใส่เซียนอมตะ ปะทะกับดินเหล็ก สะเทือนฝุ่นผงนับพัน
ชั้น!
