แตกต่างจากผู้บำเพ็ญในยุคปัจจุบัน อาศัยสองจุดนี้ ก็น่าจะแยกแยะ
ได้”
นี่เป็นวิธีที่เป็นไปได้ หลัวหงเซียรู้สึกไม่เข้าใจบางอย่าง “แต่ผู้
บำเพ็ญโบราณจะไม่ยอมแพ้กลางคันหรอกหรือ เมื่อถึงการแข่งขัน
ระดับแคว้นก็ตั้งใจแพ้ จนไม่ได้มาอยู่ต่อหน้าพวกเรา”
ฝ่าบาทส่ายหน้า “ยอมแพ้? ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างในสมัยโบราณ
ที่สลายพลังบำเพ็ญใหม่แล้ว ตั้งใจยอมแพ้ต่อผู้อยู่ระดับเดียวกัน?
ศักดิ์ศรีของพวกเขาไม่อนุญาตให้ทำเช่นนั้น หากยอมแพ้ แม้ใน
อนาคตการบำเพ็ญจะสำเร็จ ก็จะมีจุดบกพร่องในจิตใจ ไม่อาจบรรลุ
สิ่งใหญ่ได้”
เรื่องนี้ลู่หยางสามารถยืนยันได้
ตอนที่เขาต่อสู้กับหวังหมิง เพื่อ
ชัยชนะ หวังหมิงถึงขั้นใช้วิชาลูกศรจิตออกมา เขายอมเปิดเผย
ตัวตน แต่ไม่ยอมแพ้ต่อลู่หยาง
“ทำไมต้องเป็นผู้บำเพ็ญหนุ่มสาว ผู้สูงวัยใช้ไม่ได้หรือ?” เซียน
อมตะรู้สึกไม่เข้าใจ แต่ไม่ได้ถามออกไป เป็นการถามลู่หยางเงียบๆ
“ท่านเซียน ท่านลองคิดดู ผู้บำเพ็ญที่สลายพลังเริ่มบำเพ็ญใหม่
หวังอะไร ก็คือฝึกทุกระดับจนไร้ที่ติ แล้วค่อยเข้าสู่ระดับถัดไป พวก
เขาจะเลือกอยู่ในระดับเดียวกันจนแก่ได้อย่างไร นั่นไม่มีประโยชน์”
“มีเหตุผล คล้ายกับที่ข้าคิดเลย”
